Stilte voor de storm

Vandaag ben ik wederom vroeg opgestaan omdat het een hele mooie dag gaat worden en inmiddels ook is! Om kwart voor 8 zit ik op mijn vouwfiets om naar het bos te fietsen. Als ik aankom besluit ik eerst te gaan mediteren en zetel ik me net als gisteren in het warme ochtendzonnetje die aangenaam op me schijnt.
 
In de meditatie voel ik me al snel zakken in mijn rust. Mijn lichaam voelt kalm en prettig aan. Als ik stiller wordt voel ik helemaal onder in mijn linker long een hele subtiele vastzittende energie, een soort knoop. Ik realiseer me dat dit dezelfde plek is waar al eerder bij mij een longontsteking is ontstaan en waarvoor ik in het ziekenhuis opgenomen moest worden. Ik besef dat deze plek een kwetsbare plek is geworden. Heel kort flits er een gedachte door me heen dat het Corona virus het op de longen voorzien heeft. Ik ga met mijn aandacht naar deze plek toe en observeer deze plek en het gebied er omheen. Ik voel meer ruimte komen in dit gebied, alsof de verkramptheid van de knoop losser wordt. Het voelt helend en ik herhaal dit nog een aantal keer.
 
Het uur vliegt om en ik voel me goed in mijn lijf zitten. De zon schijnt nog steeds vel en er staat een koude wind die ik door de straling van de zon heel goed kan hebben. Ik twijfel geen moment om mezelf uit te kleden, de kou toelatende en langzaam het water in te gaan. Eenmaal uitgekleed voelt de wind aangenaam aan en ik ben blij dat dat zo is. Mijn hoofd was daar kennelijk nog niet helemaal zo zeker van.
 
Ik ga langzaam het water in. Het water voelt prikkelend koud aan en ik merk dat ik dit goed kan toelaten. Er is geen verbetenheid. Er staan echter kleine golfjes. Op de grens van het water en de lucht, in mijn nek gebied, schommelt de kou heen en weer. In eerste instantie voelt dat onaangenaam en pijnlijk aan. Ik merk dat er angst op zit dat dit niet goed voor me is. Als ik er met mijn onverdeelde aandacht heen ga wordt het langzaam minder. Als ik mijn aandacht naar mijn lichaam breng merk ik dat ik de kou goed kan aanvaarden. Op een gegeven moment voelt het bijna als een warme sensatie en ik vraag me af of dit mijn interne kachel is die aanspringt. Ik voel me heel kalm worden (niet te verwarren met slaperig) en gevoelsmatig kan ik er wel 10 minuten in blijven. Dat doe ik niet en ga er na zo’n 2 minuten uit. Als ik er uit ga heeft de koude wind geen vat op me. Ik droog me rustig af en doe langzaam mijn kleren weer aan. Mijn lijf voelt aan alsof er vloeibare fishermens friend in mijn aderen is geïnjecteerd, alsof al mijn cellen uit hun slaap zijn gewekt.
 
Als ik terug naar huis fiets flitst er een besef door me heen dat er een zware storm aan zit te komen en dat ik me al mentaal en fysiek aan het voorbereiden ben. Niet wetende wat er allemaal op me af gaat komen besluit ik om de storm zo goed mogelijk door te komen.

De volgende ochtend

Sluimerend ongemak

Deze mooie heldere ochtend ben ik er vroeg uit om naar het meer te wandelen met mijn hondje.

Daar aangekomen heb ik me comfortabel in het zonnetje genesteld en mijn meditatie timer op een uur gezet. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn tijdens de meditatie, ik heb allerlei gedachten en merk dat mijn aandacht niet bij mijn lichaam is. Als ik daar op focus merk ik een licht zeurend ongemak in mijn lichaam. Heel subtiel maar groot genoeg om de meditatie af te willen breken, om het niet te hoeven voelen. Ik besluit om dit niet te doen, om te kijken waar dit ongemak zich huist in mijn lichaam, mijn aandacht er naartoe te brengen. Het ongemak zit in mijn borst- en maaggebied. Naarmate ik dit gebied en langer observeer en toelaat wordt het ongemak dat er huist lichter. Langzaam verleg ik mijn focus weer op andere plekken in mijn lichaam. Nog een aantal malen herhaalt dit proces van het voelen en toelaten van ongemak zich.

Aan het einde van de meditatie heeft de blauwe lucht plaats gemaakt voor grijze wolken. Er is een lichte teleurstelling, want de koude wind en de afwezigheid van het warme zonnetje maken dat ik niet veel zin heb om het water in te gaan. De gedachte komt in me op om dit keer maar niet te gaan, dat is ook goed. Toch besluit ik om me heel langzaam uit te kleden en te kijken of het lukt om de oprukkende kou toe te laten. Als het niet lukt of goed voelt dan kan ik het alsnog afbreken. Als ik inmiddels alleen nog maar mijn onderbroek en t-shirt aan heb, blijkt dat ik de koude goed heb kunnen toelaten. Het voelt als een kleine overwinning en de dip in het water is vervolgens een peulenschil. Ik droog me af en kleed me langzaam weer aan.

Als ik terug wandel voel ik elke vezel in mij lijf, een wolk van energie. Ik voel me tevreden en dankbaar.

Lekker naar buiten in de natuur

Deze ochtend was ik lekker in de natuur met mijn hondje en kon het niet laten om mijn blijheid en ongevraagde adviezen de wereld in te werpen. Natuurlijk maak ik me ook zorgen nu midden in de Corona crisis. Vooral om mijn ouders. Tot nu toe is er echter in mijn familie en kennissen kring nog niks aan de hand. Maar vooral wil ik me richten op de positieve en mooie dingen van het leven.

Een pas op de plaats

Mijn lichaam moe en mijn hoofd vol van de dag, besluit ik mijzelf en mijn hondje nog even uit te laten.

Telkens weer wordt ik verrast door de frisheid en energie die de buitenlucht me geeft, dit keer nog iets warm van de lente dag. Ik loop door het bos waar de bomen zich als silhouetten sprookjesachtig afsteken tegen de grijsblauwe hemel.

Als diamanten vonkelen de sterren door de bladerloze takken heen. Ik zie orion, betelgeuze, mijn favoriete ster Sirius en Venus die als een zaklamp zo vel, helderder dan normaal lijkt te schijnen.

Dit bijzondere schouwspel doet alle zorgen van vandaag verbleken en ik geniet ontzettend van dit moment. Er komt een gedachte in me op dat we een tijd van bezinning tegemoet gaan. Op 1 of andere manier voelt het kloppend, alsof de wereld het nodig heeft om even stil te staan.

Een pas op de plaats.

Leren vliegen

Vrijwel elke dag maak ik een lange wandeling van 35 minuten naar een heel mooi meertje bij mij in de buurt. Daar aangekomen ga ik 45 tot 60 minuten mediteren en neem ik een duik. Ik blijf daar dan maximaal 2 minuten in en probeer de kou dan helemaal toe te laten. Als ik er dan weer uit kom dan voelt de buitenlucht bijna warm aan. Ik kleed me dan aan en wandel dan weer terug door het bos. De eerste 10 minuten voelt het dan alsof er ijs door mijn aderen stroomt. De eerste keer dat ik dat voelde was ik bang dat ik te ver was gegaan en begon enorm te bibberen. De keren erna bleven deze extreme bibberbuien uit en voelde ik dat mijn lichaam dit makkelijk kon hebben. De lading was er een beetje af.

[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]Onlangs voelde ik dat er nog weerstand tegen de kou was tijdens het uitkleden, me alvast wapenende tegen het koude water. Echter voelde deze weerstand onprettig dus bedacht ik me om de kou tijdens het uitkleden al toe te laten. Ik heb geleerd tijdens de Vipassana dat de grootste component van de weerstand mentaal is en dus niet fysiek, al lijkt het aanvankelijk wel zo. De angst voor de kou dus. En dat werkte enorm, de lading was er af en het water in ging weer een stuk makkelijker.

Vanochtend toen ik bij het meertje aan kwam besloot ik eerst het meertje in te gaan en daarna te mediteren. Best wel spannend omdat ik dan met met een koud lichaam ga mediteren. Maar ik wilde graag uitproberen of ik de kou kan toe laten tijdens het mediteren zonder dat ik beweeg om me op te warmen. Het toe laten van de kou tijdens het uitkleden werkt weer en ik loop ontspannen het water in. Het helpt ook wel dat het vrij warm is voor de tijd van het jaar. Het ijskoude water kan ik dit keer ook makkelijk toe laten. Aanvankelijk doen mijn botten pijn van de kou maar dat gaat langzaam weg. Ook adem ik rustig diep in en uit bewust mijn lijf voelende en de kou toelatende. Na ongeveer 2 minuten ga ik er uit. Ik voel me heel levendig en de buitenlucht voelt lekker aan op mijn blote lijf.

Heel rustig droog ik me af en kleed ik me aan. Mijn kleding fungeert de eerste minuten als een ijskast omdat mijn lichaamsweefsel nog ijskoud is. Ik ga rustig zitten op een kleed dat ik ook over mijn benen heen sla. Ik zet mijn timer op 60 minuten.

Ik merk dat ik heel rustig en kalm ben en de kou heel goed kan toelaten. Mijn hele lichaam tintelt en er gaan golven van koude energie door me heen. Echter voelt het heel prettig en licht aan. Ik voel me heel behaaglijk terwijl ik voel dat mijn lichaam ijskoud is. Ik merk dat ik me niet eerder tijdens mijn meditaties bij het meer zo licht en kalm heb gevoeld. De energiegolven die door me heen gaan voelen als ontladingen en ik voel hoe verbonden al mijn cellen in mijn lichaam met elkaar zijn. Ik voel mijn voeten kouder worden en herinner me dat ik dat eerder niet zo fijn vond. Nu voel ik vooral de enorme behagelijkheid en kalmheid waar ik me in bevind. Alles voelt licht en mijn lijf voelt ontspannen. Het uur vliegt om en tijdens de wandeling terug geniet ik enorm na van de fijne meditatie en de lichtheid die nog steeds in me is. Ik droom wel eens dat ik kan vliegen door energie uit mijn handen te zenden. Tijdens de wandeling probeer ik dit ook. Ergens hoop ik dat het me een keertje gaat lukken (-:

Ik kijk uit naar de volgende ervaring.

[/read]

De kracht van stilte

Dit mooie verhaal, uit het oude America van de indianen, over de kracht van stilte wil ik graag even delen.

Ik heb geleerd in mijn opvoeding, op school en op feestjes om in discussie te gaan met anderen, de ander niet uit te laten praten. Nog regelmatig betrap ik mij er op de ander niet uit te laten praten of niet te luisteren naar wat de ander te zeggen heeft, zo ingesleten is dit patroon.

Hoe onbevredigend voelt het als aan het einde van de discussie de kampen nog steeds even ver van elkaar verwijderd zijn en de harten gesloten.

Onderstaande vertelling uit het oude America van de Indianen herinnert mij er aan wat de kracht van stilte is, de kracht van luisteren, de kracht van open staan voor de ander, de kracht van stil durven zijn.

Wij in het algemeen en politici in het bijzonder kunnen hier nog veel van leren.
—–

A Native American Narrative about Silence:

We Indians know about silence. We aren’t afraid of it. In fact, to us it is more powerful than words. Our elders were schooled in the ways of silence, and they passed it along to us. Watch, listen, and then act, they told us. This is the way to live.

With you, it’s just the opposite. You learn by talking. You reward the kids who talk the most in school. At your parties, everyone is trying to talk. In your work, you are always having meetings where everyone interrupts everyone else and everyone talks five, ten, or a hundred times. You say it is working out a problem. To us it just sounds like a bunch of people saying anything that comes into their heads and then trying to make what they say come around to something that makes sense.

Indians have known this for a long time. We like to use it on you. We know that when you are in a room and it is quiet, you get nervous. You have to fill the space with sound. So you talk right away, before you even know what you are going to say.

Our elders told us this was the best way to deal with white people. Be silent until they get nervous, then they will start talking. They will keep talking, and if you stay silent, they will say too much. Then you will be able to see into their hearts and know what they really mean. Then you will know what to do.

[White people] don’t like silence or empty space. They like to argue. They don’t even let each other finish sentences. They are always interrupting, and saying, ‘well, I think…’

To Indians this is very disrespectful and even very stupid. If you start talking, I’m not going to interrupt you. I will listen. Maybe I will stop listening if I don’t like what you are saying. But I won’t interrupt you.

When you are done I will make my decision on what you said, but I won’t tell you if I disagree with you unless it is important. Otherwise I will just be quiet and go away. You have told me what I need to know. There is nothing more to say.

But this isn’t enough for white people. They want me to tell them what I think about what they are thinking, and if they don’t agree with me, they want to talk more and try to convince me.

You don’t convince anyone by arguing. People make their decision in their heart. Talk doesn’t touch my heart.

People should think of their words like seeds. They should plant them, then let them grow in silence. Our old people taught us that the earth is always speaking to us, but that we have to be silent to hear her…

Do you hear the sound of the prairie? That is a great sound. But when I’m talking, I can’t hear it.

Het doet pijn in mijn hart

Het doet pijn in mijn hart als de Premier van Nederland zegt dat we niet moeten doorslaan met het klimaat en gewoon moeten kunnen blijven barbecueën en dat we nog wel een leuk leven moeten kunnen blijven leiden.

Natuurlijk kunnen we niet doorgaan op dezelfde voet. Alle tekenen wijzen daar op. Het is niet alleen het klimaat dat opwarmt, maar ook dolfijnen en vogels met hun maag vol plastic, de bio-industrie, de pesticiden waar de bijen aan sterven en ga zo maar door. We moeten matigen met onze consumptie. Zo ook minder barbecueën en zeker ook minder vlees eten, minder plastic en minder rommel van de ACTION. Je doet er iets goeds mee. Daar kun je trots op zijn. En natuurlijk kan je heus barbecueën, maar laten we dan ook eens een keer vegetarisch burgers op de bbq leggen. Verbreed je horizon is en kom er achter dat vegetarisch super lekker kan zijn en dat fietsen goed is voor je lijf en geest. Ontdek dat een leuk leven helemaal niks te maken heeft met onze overmatige consumptie. Een leuk leven gaat over zinvolle relaties en vriendschappen, samen plezier maken.

We hebben niet alleen maar rechten, we hebben ook plichten. We hebben de plicht om voor de aarde te zorgen, bomen te planten, de lucht schoon te houden. We hebben we de plicht om onze kooplust te matigen en onze rijkdom in te zetten voor het behoud van onze aarde.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Wees moedig en stap naar voren zodat anderen in jou voetsporen volgen in plaats van te wachten tot anderen iets doen. Koop een vegetarische burger en biologisch vlees of helemaal geen vlees. Rijd minder auto. Ga in Europa op vakantie of in Nederland. Drink wat meer water en verbruik wat minder. Je weet best zelf wel waar je wat meer kan matigen. Probeer dat dan ook. En wees er trots op dat het je lukt. Er is totaal geen reden om trots te zijn op een dikke vette AUTO onder je gat en elk weekend barbecueën.

Wees moedig en laat je bezorgdheid zien. Laat zien dat je het welzijn van de aarde, de dieren en de mensen aantrekt en dat je bereid bent om daar wat aan te doen. Dat je bereid bent je eigen gedrag te matigen, omdat je inziet dat het niet langer zo kan.

En wie weet zien anderen dat je ook een leuk leven kunt leiden zonder overmatige consumptie. Dat daar niks mis mee is. Dat het zelfs leuk kan zijn om je horizon te verbreden en je in te zetten voor een mooiere wereld.
[/read]

Kosmische geboortepijn

De afgelopen jaren stonden bij mij in het teken van het verwerken van oude trauma’s. Zo terugkijkende kwamen die vooral aan de oppervlakte in mijn relatie en mijn familie.

En nog steeds zit de pijn er, maar heb er wel betere handvaten voor om mee om te gaan. Oude pijn die gezien en geheeld wil worden. Hiervoor wordt vaak het metafoor gebruikt voor het innerlijk kind. Als we traumatische pijn voelen dan kan onze innerlijke ouder ons innerlijk kind op schoot nemen, gerust stellen en het kind bevragen. Waar doet het pijn? Je bent boos he? De innerlijke ouder laat het innerlijke kind merken dat de gevoelens en de pijn er mogen zijn.

Ik heb onder begeleiding geleerd dat dit werkt. Langzaam kan ik het zelf nu ook steeds beter. Mijn eigen gewonde kind in de armen nemen en hem vertellen dat hij ok is en dat hij dit nu mag voelen. Langzaam aan gaat de pijn dan over in een onderliggend gevoel van rust en vertrouwen. [read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Als er bij mij een heftige (traumatische) emotie voordoet dan voel ik dat fysiek als een pijn in mijn buik en/of mijn maag. De kunst is en dat lukt me nu steeds sneller om mijn gedachten en emoties NIET te laten afdwalen naar de zogenaamde veroorzaker van deze pijn (de ander) maar om me te ontfermen over mijn innerlijke kind. Het helpt mij enorm om dan mijn handen op mijn buik en mijn maag te leggen en dan rustig naar deze plek toe te ademen.

Pas las ik een heel mooi stukje uit ‘Gesprekken met Jeshua’ van Pamela Kribbe. Jeshua schrijft hier dat traumatische pijn die wij in ons leven ervaren meestal terug gaat naar de kosmische geboortepijn die wij als ziel hebben ervaren. Dit helpt om onze pijn niet te projecteren naar buiten (op je partner bv.) maar om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor deze pijn.

Hieronder een gedeelte uit dat stukje, het helpt mij verantwoordelijkheid te nemen voor mijn pijn.

Hoofdstuk “Kosmische geboortepijn”

Ik wil jullie graag een handvat geven om deze oerpijn ervaarbaar te maken en ermee te werken. Het is belangrijk je te realiseren dat deze pijn ook een fysieke zetel heeft; ze zetelt in jullie buik. Dit is de plek van de emoties en het aangaan van verbindingen. De buik is vaak de plek of het energetisch centrum van waaruit jullie relaties aangaan met andere mensen. Het probleem dat hierbij geregeld de kop opsteekt is dat er in dat centrum in je buik een pijn zit, die dit aardse leven overstijgt, die alle levens overstijgt, en die helemaal teruggaat naar jullie geboorte als individuele ziel. Het gaat ten diepste om een kosmische geboortepijn.

Toch proberen jullie deze individuele, kosmische pijn vaak op te lossen op het niveau van relaties met andere mensen. Zeker in diepgaande persoonlijke relaties, waar je emotioneel intiem met elkaar bent, gebeurt het heel vaak dat je je eigen diepste wond tracht te helen met behulp van de energie van een ander.

Vaak herkennen jullie de pijn in een ander heel goed. Het is in wezen steeds die ene pijn die teruggaat op een verlies aan oerverbondenheid en geborgenheid. De ander fungeert vaak als spiegel voor je eigen pijn. Je herkent in wezen je eigen pijn in het gelaat van de ander. Omdat jullie je eigen pijn in de ander herkennen, gemakkelijker dan je deze in jezelf herkent, ga je die pijn van de ander proberen op te lossen en hoop je (onbewust) dat je eigen pijn wordt verlicht door de aanwezigheid (liefde, erkenning) van de ander.

Het spel dat vaak wordt gespeeld in (seksuele) relaties maakt echter de wond nog moeilijker te helen dan anders. Er kan namelijk heel gemakkelijk een wederzijdse afhankelijkheid ontstaan, die ontstaat uit een emotioneel rollenspel waaraan beide partners gehecht raken. Zodra er afhankelijkheid ontstaat, gaan aspecten van macht een rol spelen, die je nog veel verder van huis brengen, letterlijk (van Huis). Waar je steunt op macht, geef je je eigen kracht weg. Macht en afhankelijkheid kunnen niet zonder elkaar.

De sfeer van (intieme) relaties is een heel belangrijk aanknopingspunt om je bewust te worden van de diepere kosmische geboortepijn die je met je meedraagt. Heel vaak hebben jullie het gevoel de aanwezigheid van een ander persoon in jullie leven nodig te hebben. Het is voor jullie vaak vanzelfsprekend dat eenzaamheid te maken heeft met het gemis aan contact met anderen en dat de oplossing ligt in de aanwezigheid van een vriendschap of een liefde. Maar in deze veronderstelling ligt potentieel een grote valkuil besloten.

De valkuil is dat je de oorzaak van je pijn buiten je legt. Het gevolg is dat je in een subtiel rollenspel binnen relaties de ander verantwoordelijk gaat stellen voor jouw innerlijke wonden: jij bent het slachtoffer. Tegelijkertijd oefen je een bepaalde macht uit over de ander, omdat je zijn/haar innerlijke pijn en kwetsbaarheid kent.

De spirituele betekenis van de liefde tussen man en vrouw, of van welke intieme (seksuele) relatie ook, is niet: het helen van elkaars wonden. De werkelijke schoon-heid van een liefdesrelatie ligt in de ontmoeting tussen twee volstrekt zelfstandige, onafhankelijke wezens die elkaar laten delen in hun eigen rijkdom. Ieder heeft zijn unieke gezichtspunten op de werkelijkheid, zijn eigen manier van de dingen ervaren. Dit met elkaar tot op de diepste niveaus te kunnen delen, is een grote vreugde voor de ziel.

Intieme relaties kunnen een bron van vreugde en creativiteit zijn. Maar heel vaak worden deze relaties misbruikt om een innerlijke wond te helen, die in wezen los-staat van de ander. Het is soms heel moeilijk om je dat ten diepste te realiseren. Om je te realiseren dat als je je ontzettend eenzaam of verlaten of bedroefd voelt, jij deze realiteit, dit gevoel voor jezelf schept. Dat jij de schepper bent van deze innerlijke werkelijkheid die jullie eenzaamheid of verlatenheid noemen.

De werkelijke oplossing voor deze gevoelens, die een grote diepte hebben en heel oud zijn, ligt in het je toekeren naarjezelfin plaats van naar de ander, vanuit de werkelijke kracht die je tot je beschikking hebt. Voor alle gevoelens van wanhoop, depressie en eenzaamheid die er in je leven zijn, is de oplossing energetisch beschik-baar in jezelf. De oplossing is er al, ze is aanwezig in jouw energie. Jij bent in wezen een liefdevol, goddelijk wezen dat alles in zich draagt om het verloren kosmische kind in jezelf gerust te stellen.

De uitnodiging aan jullie allen, aan elke individuele ziel, aan jou, is jezelfte bevruch-ten met je eigen goddelijkheid. De neiging om je daarin afhankelijk op te stellen van een ander is de oorzaak van vele misverstanden en het lost de diepste pijn nooit op. Het is daarom zo belangrijk de werkelijke oorsprong van die pijn goed te herkennen en te beseffen dat die in een spirituele dimensie ligt die veel groter is dan je huidige leven (déze relatie, déze baan, déze ouders, etcetera). En om je dan te realiseren dat de oplossing dus niet ligt in het gedrag van je partner, je moeder, je kind, je collega, maar puur en alleen in jezelf.

Realiseer je dat jij het centrum bent van jouw wezen, de zon van je eigen universum.

De richting en gestemdheid van jouw bewustzijn bepalen hoe jij je voelt, hoe jij denkt, hoe jij je gedraagt. Vanuit het diepst van jezelf geef je daar richting aan zoals een zon die haar stralen uitzendt. Als jij gelooft dat er aspecten in je wezen zijn, waarin die zon niet mag schijnen, stralen en verwarmen, dan zal alles wat je tegenkomt in je omgeving dat bevestigen. Als jij je niet thuis voelt in de omgeving waar je verkeert, is de oplossing niet om je af te keren van je omgeving, maar om je toe te keren naar het licht in jezelf.

Afijn, een heel mooi stukje dus uit het boek Gesprekken met Jeshua van Pamela Kribbe, http://www.pamela-kribbe.nl.
[/read]

De Helende Kracht van de Praatstok

indian-circle Één van mijn mooiste ontdekkingen de afgelopen jaren vind ik wel de Talking stick ofwel de praatstok de die rond gaat in een Sharing Circle. Tradioneel werd bij de Noord Amerikaanse Indianen de praatstok gebruikt om vraagstukken of problemen op een vreedzame manier te bespreken. Kort gezegd staat de praatstok voor spreken vanuit je hart, je eigen innerlijke waarheid, echt naar elkaar luisteren. Je praat vanuit je hart, in de ik vorm in plaats van de jij vorm. Je stelt je kwetsbaar op.  Hier is moed voor nodig. En daarom mag je zolang je de praatstok in je hand hebt niet onderbroken worden. In plaats van een praatstok kun je ook iets anders nemen, een veer of een steen.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Ik kom uit een groot gezin en ik kon vroeger nooit echt mijn verhaal afmaken. Vroegtijdig werd je wel geïnterrumpeerd en nam iemand anders het gesprek over. We lieten elkaar dus nooit uitpraten en terugkijkend was er dus veel strijd.  Kortom geen hele ontspannen sfeer waar iedereen zonder kleerscheuren zijn zegje kon doen. Nu zal je denken, wat afschuwelijk. Echter ervoer ik dat het buiten ons gezin niet veel anders was. Op feestjes ging het er vaak hetzelfde aan toe. De grootste monden hadden het woord en als je je niet cool genoeg gedroeg of je kwetsbaar opstelde dan werd je met een botte grap weggezet. En dat voelde niet fijn.

Gaande weg heb ik er mee om leren gaan door er niet zo zwaar aan te tillen en gewoon mee te lachen. Ik leerde om me aan te passen aan de groep en me niet meer kwetsbaar op te stellen, dat was veilig. Ook in situaties waar mensen elkaar niet met botte grappen wegzetten heb ik gemerkt dat het elkaar laten uitspreken en echt luisteren niet echt de norm is. En ja ik heb dus ook geleerd om de ander vroegtijdig te onderbreken zonder dat hij zijn verhaal kan afmaken, en ik heb nog steeds de neiging om het te doen.

De Ommekeer 
praatstokToen ik in 2009 in mijn Yurt ging wonen was dat zo’n symbolische daad dat ik gelijk al mijn andere idealen ook wilde gaan leven. Al was ik me er toen nog niet echt bewust van, was dat dat ook mijzelf uitspreken, mijzelf kwetsbaar opstellen. Al ging dat met horten en stoten, zoiets moet je leren. Toen ik in 2013 workshops Terug naar de Basis ging geven dacht ik, “De praatstok moet er ook in”.

Ik wist er nog weinig van, het was puur intuïtie. ‘S ochtends en ‘s avonds deelden we in een cirkel wat er in ons omging. Niemand interrumpeerde de ander en er werd geen ongevraagd advies gegeven. Wow! Wat een uitwerking had dit op de groep, keer op keer. Op 1 of andere manier was er een groepsband ontstaan en ging alles als vanzelf. De aanzet om naar elkaar te luisteren en elkaar te respecteren bleef de hele dag als een wolk van bewustzijn om ons heen hangen en dit verdiepte zich naarmate de dagen vorderden. Ondanks dat het maar een klein onderdeel was van de workshop, had het toch een grote impact. De praatstok  was de verbindende factor die de weekenden keer op keer tot een succes maakte.

Findhorn
In Ecodorp Findhorn heb ik aan den lijve ondervonden hoe krachtig delen met de Praatstok is.  Aan het begin van iedere werkgroep, hetzij in de keuken, hetzij in de tuin, een sharing circle. Het mooie daarvan is dat iedereen even kan zeggen hoe het met hem of haar gaat. Iemand die chagrijnig is kan dat even delen met een eventuele reden. ‘Ik voel me chagrijnig want…’. De kok die de leiding heeft kan zeggen ‘Ik maak me een beetje zorgen want we hebben vanavond 200 eters en eigenlijk hebben we 1 man te weinig’.  Doordat iedereen zich kenbaar maakt wordt het teamgevoel versterkt en wordt voorkomen dat je gaat invullen wat er met iemand aan de hand is. ‘Ik doe zeker iets niet goed want de kok kijkt zo bedompt..’ kan zo maar transformeren in ‘Ik kan me voorstellen dat hij zich zorgen maakt. We gaan het samen voor elkaar krijgen’.

In Tamera, Portugal waar ik was zat ik in de tuingroep en wel liepen naar de tuin. De tuinman mopperde tegen mij dat iedereen altijd te laat was en zo het werk nooit af kwam. Ik stelde voor om vooraf eerst even een kleine deelronde te houden. Wie is wie en even hoe iedereen ervoor stond. Echter bromde hij dat er geen tijd voor was. Uiteindelijk hebben we het wel gedaan maar alleen de voorstelronde, er moest ten slotte gewerkt worden! Heel jammer want nog steeds was er geen hechte groep en werd er niet echt hard gewerkt voor hem. En wie wil er nu wel hard werken voor een mopperkont. Als we de deelronde hadden afgemaakt en de tuinman had zijn zorgen gedeeld. Bijvoorbeeld ‘Sorry ik ben nogal mopperig. Er is zoveel werk in de tuin dat nog gedaan moet worden en ik voel me een beetje overwerkt’. Dan had iedereen een stuk harder voor hem gewerkt, daar ben ik zeker van.

Familie bijeenkomst
Toen mijn vader en 2 zussen bij mij op bezoek waren, heb ik de praatstok een keer voorgesteld. Een beetje ongemakkelijk, stelde ik dit voor. Het was nieuw en het werd niet gelijk juichend ontvangen. Ik vertelde dat ik het wilde doen om te delen hoe het met me was, omdat ik daar behoefte aan had. Ik stelde voor dat ik zou beginnen en dat als ik de praatstok zou doorgeven aan de volgende, deze niet verplicht was om iets te zeggen. Hij of zij mocht de praatstok ook gewoon weer doorgeven. Ik had er geen druk op gelegd en ze gingen overstag. Ook legde ik vooraf uit wat de praatstok inhield en wat de regels waren. Het resultaat? Heel bijzonder! Er vloeiden zelfs traantjes. Waarom? Ik denk omdat het gevoel, het hart mocht spreken. Omdat er niet onderbroken werd maar respectvol geluisterd. We gingen meer de diepte in. Heel fijn om dit zo nu en dan met elkaar te doen. Ik voel dat het de onderlinge band versterkt.

Heldere en Helende communicatie
talking-stick2Wat ik ook mooi vind van regelmatig delen met de praatstok, en dus ook te delen hoe het met je gaat, is dat miscommunicatie en misverstanden worden voorkomen. In plaats van bijvoorbeeld zelf in te vullen waarom de ander chagrijnig is of afstandelijk doet hoor je het gewoon van de persoon zelf. En vaak is de reden een andere dan je zelf had ingevuld. De lichaamstaal die we dagelijks ongevraagd naar elkaar uitzenden krijgt op deze manier woorden. Het wordt helder(der), duidelijker en dat heeft een helende werking.

Vaak merk ik dat er vooraf, ook bij mij, weerstand is om te delen met de praatstok. Je kwetsbaar opstellen, het achterste van je tong te laten zien, is best eng. Achteraf, als we gedeeld hebben, merk ik vaak het tegenovergestelde. Opluchting dat het toch wel fijn was om dat te delen wat je eerst niet zo belangrijk leek. Dat het fijn is om toch wat dieper te gaan, net iets verder, vanuit je hart te delen wat je eerst niet durfde.

Zelf doen en ervaren?
Wil je zelf de Sharing Circle introduceren in je woongroep of werkkring en je weet niet zo goed hoe, dan kun je mij vragen om een keer een Sharing Circle bij jou te faciliteren. Ik kom dan bij jullie langs of jullie komen bij mij en we gaan na een korte uitleg gelijk aan de slag. Uiteindelijk moet je het gewoon doen en ervaren hoe het is. Mocht de groep niet echt open staan hiervoor dan kun je ze in elk geval vragen of ze het een keer willen proberen.  Stuur hiervoor een E-mail naar sharing-circle@zelfbewustleven.nl

[/read]

Landje gezocht


Ik ben op zoek naar een Landje

  • Waar een voedseltuin gecreëerd kan worden
  • Met een winkeltje voor de verkoop de gekweekte groenten en lokale producten
  • Waar mensen kunnen leren over zelfvoorzienend leven, voedsel en verbindende communicatie
  • Waar je ook kunt spelen en plezier kunt maken
  • Waar je ook stil kunt zijn

Na een heerlijke tijd gewoond te hebben in het mooie Drenthe, wil ik graag mijn vleugels uitslaan en ben ik op zoek naar een landje waar mensen kunnen leren over voedsel en verbindende communicatie. Liefst ergens in het midden van het land.

Wie ik ben en waar sta ik voor
9 jaar geleden heb ik een ommekeer in mijn leven gemaakt door in een Mongoolse Yurt gaan wonen. Daar heb ik me toegelegd op zelfvoorzienend leven, permacultuur en het geven van workshops.

Ik heb gemerkt dat als je regelmatig deelt wat er in je om gaat en de mensen om je heen dat ook doen dat je meer verbonden gaat voelen en je meer geneigd bent om samen te werken. Op mijn nieuwe plek wil ik daar iets mee gaan doen. Door workshops te geven over verbindende communicatie in combinatie met samen werken in de groentetuin en de werkplaats.

Ik wil graag een proeftuin zijn voor deze manier van leven en zoek een nieuwe rustige plek om dit uit te dragen. Ik sta open voor samenwerkingen met mensen die hetzelfde gedachtegoed delen.

Heeft u een boerenbedrijf, een landgoed of enig andere vorm van land tot uw beschikking en bent u geïnspireerd door dit idee dan kom ik kom graag langs om mijn verhaal persoonlijk toe te lichten.

Het lijkt me logisch dat er eerst een proeftijd wordt afgesproken, zodat we kunnen kijken of het voor beide partijen werkt.

Ik hoor graag uw reactie! U kunt hiervoor een mail sturen naar landjegezocht@zelfbewustleven.nl

Yurt te huur voor korte vakanties

De komende tijd bied ik mijn Mongoolse Yurt te huur aan voor korte vakanties. Wil je ontdekken hoe het is om te leven in een Mongoolse Yurt, dan is dit je kans.

De Yurt staat op een grote ruime plek en er staan ook geen andere huisjes in het zicht rondom de Yurt. De Yurt staat in Drenthe nabij Assen en tussen Rolde en Borger in een prive bos.

FACILITEITEN
De Yurt bestaat uit een sfeervolle ruimte met 2 persoons bed een keuken een houtkachel en een sofa. De houtkachel houdt de Yurt lekker warm. Er is een boekenkast vol met boeken over zelfvoorzienend leven, permacultuur etc. Je kunt lekker muziek maken met de aanwezige gitaar en djembe. S’avonds kun je gezellig een kampvuurtje maken.

De basis is heel basic maar wel heel netjes. Buiten de yurt is een compost toilet en dat is en ervaring op zich. Douches zijn op een paar minuten lopen. De koelkast is een koelton die middels een klep in de vloer te bereiken is. Er is een houtkachel aanwezig om de Yurt te verwarmen. Haardhout is aanwezig. Er is een keuken in de Yurt met een gasfornuis. Er is stromend water maar moet dagelijks middels een tankje bijgevuld te worden.  Er is electriciteit maar geen Internet.

OMGEVING
Het landgoed ligt in midden in de Hondsrug en is bij uitstek geschikt voor de natuurliefhebber die van rust en ruimte houdt. Er is een uitgebreid netwerk van fiets-, ruiter- en wandelpaden. Een afwisselende natuur en pittoreske dorpjes maken het geheel compleet. Winkels op 10 minuten rijden in Rolde, Borger en Grolloo.

Ben je geïnteresseerd neem dan even contact op met tehuur@zelfbewustleven.nl

Verlichting

Verlichting is voor mij het lichter maken van mijn lijden

Het lijden
– dat ik het leven niet wil accepteren zoals het is
– dat ik niet goed genoeg ben
– dat ik niet mooi genoeg ben
– dat ik niet aardig genoeg ben
– dat ik bang ben dat anderen over mijn grenzen gaan
– dat ik bang ben om afgewezen te worden

Verlichting is voor mij dat ik hier mijn licht op laat schijnen. Op mijn donkere kanten die ik al mijn hele leven liever niet wil zien. Dat ze in mijn volle bewustzijn mogen komen.

– Dit is wie ik nu ben!
– Een mooie man die ik omarm met al zijn donkere kanten
– Deze mooie man mag er zijn!

Dat is voor mij Verlichting

Blij met mijn ‘nieuwe’ handnaaimachine!

20150308_132954s

Wat ben ik blij met mijn ‘nieuwe’ handnaaimachine! Tweedehands gekocht voor 25 euro. En wat een juweeltje is het! Ik heb er een avond mee gestoeid met behulp van een Youtube filmpje en een gedownloade handleiding. De volgende dag gelijk mee aan de slag gegaan. In mijn werkbroek zat een grote scheur bij de knie. De rits was kapot en de broekzakken waren losgekomen. Een hele klus dus voor een beginneling. Lees verder

De helende kracht van de Praatstok ofwel Talking stick

indian-circle Één van mijn mooiste ontdekkingen de afgelopen 2 jaar vind ik wel de praatstok oftewel de talking stick. In de indiaanse cultuur wordt de praatstok gebruikt door de raadsleden om ‘het heilige standpunt’ te delen. Kort gezegd staat de praatstok voor spreken vanuit je hart, je eigen innerlijke waarheid, echt naar elkaar luisteren en elkaar niet onderbreken.

Ik kom uit een groot gezin en ik kon vroeger nooit echt mijn verhaal afmaken. Lees verder

Verslag van een moeilijke periode en een helende winter

Binkie op haar plekkieNa mezelf een tijdje teruggetrokken te hebben in mijn winterhol ben ik nu langzaam aan het ontwaken en heb ik behoefte om te delen hoe het met me is. Afgelopen 6 jaar waarin ik begonnen ben eenvoudig te leven in mijn Yurt waren de eerste echt authentieke jaren van mijn leven en ook de meest voldoening gevende. Echter zit ik de afgelopen 2 jaar wat minder in de flow. Op mijn vorige plek kreeg ik meer behoefte aan vrijheid om uit te breiden en gemeenschap.

Begin vorig jaar verhuisde ik naar een mooie plek in het bos met meer leefruimte en vrijheid om te doen en laten.  Lees verder

Omgaan met emoties

Hierbij wil ik even een hele mooie en zuivere tekst delen uit het hoofdstuk ‘Omgaan met emoties’ uit het boek ‘Gesprekken met Jeshua’ van Pamela Kribbe. In de tekst wordt in gegaan op het verschil tussen gevoelens en emoties, hoe ze te herkennen en hoe ermee om te gaan. Mooier en helderder kan het niet volgens mij. Een echte aanrader dus.

Pamela Kribbe channelt (geeft de woorden door van ) in deze tekst Jeshua, een spirit die zegt ooit Jesus te zijn geweest. Voor mij voelt dit heel waar aan. Mocht je hieraan twijfelen dan is dat geen probleem want de inhoud van de tekst kan je er helemaal los van zien.

Lees verder

Inmiddels 6 maanden op mn nieuwe plek

De herfst is al weer in aantocht en sinds mijn laatste schrijven zijn er weer 4 maanden omgevlogen. Er is veel gebeurd. Heb met hulp van verschillende lieve mensen heb ik een heel mooi tuinhuisje met buitenkeuken neergezet waarin ik mijn gereedschappen en spulletjes kan opbergen. Mijn mooie sedum dak heb ik te danken aan Jitske van wie ik het zomaar kreeg.

Een zonnepaneel aan de rand van het bos voorziet mijn Yurt nu van energie. Daarnaast hebben we ook een mooi hek van eikentakken gemaakt om mijn tuintje en een houthok waarin ik het sprokkelhout voor de kachel kan opslaan.

Mijn tuin heeft zoals verwacht te kampen met een tekort aan licht waardoor mijn groenten het niet goed doen. Mede daarom heb ik besloten me meer te gaan verdiepen in wilde planten. Heb hierdoor hele leuke dingen ontdekt. De Reuze Springbalsemien is bijvoorbeeld in zijn geheel eetbaar en de zaden die er letterlijk uitspringen zijn ongelofelijk lekker. Ook blijken brandnetelzaadjes heel gezond en makkelijk te oogsten en kun je van het zaad van veld en krulzuring meel maken.

Lees verder

Boeddha spreekt

Kort geleden ben ik naar een channel workshop geweest van Prageet, waarin je leerde om contact te maken met je eigen spirituele gidsen. De workshop gaf je mooie handvaten om je eigen channel te openen en hiermee te oefenen. Het was heel bijzonder. Ik kreeg zelf contact met een gids die zich melde als Kaboe. Mijn mind is er nog niet over uit of dit nu een gids was of dat ik het zelf bedacht. Desondanks voelde de boodschap heel waar aan. De boodschap van Kaboe was dat ik naar de vogels in het bos moest luisteren omdat die belangrijke informatie voor mij hebben. Omdat ik net verhuisd ben en er veel indrukken op me af komen heb ik nog niet de rust gevonden om dit advies goed op te volgen.

Ik deed de oefening met Nicolette die ik op de workshop ontmoette. Zij kreeg die avond ook contact met “de Boedhha” en er kwamen hele mooie woorden uit haar mond. Heel bijzonder. De volgende dag mailde ze me dat ze weer contact had gehad en dat ze tijdens dat contact alles in een flow had opgeschreven. Wauw!!! Wat een mooie tekst. Ik heb haar gevraagd of ik dit op mijn weblog mocht zetten. En dat mocht. Bij deze dan. Lees verder