Stilte voor de storm

Vandaag ben ik wederom vroeg opgestaan omdat het een hele mooie dag gaat worden en inmiddels ook is! Om kwart voor 8 zit ik op mijn vouwfiets om naar het bos te fietsen. Als ik aankom besluit ik eerst te gaan mediteren en zetel ik me net als gisteren in het warme ochtendzonnetje die aangenaam op me schijnt.
 
In de meditatie voel ik me al snel zakken in mijn rust. Mijn lichaam voelt kalm en prettig aan. Als ik stiller wordt voel ik helemaal onder in mijn linker long een hele subtiele vastzittende energie, een soort knoop. Ik realiseer me dat dit dezelfde plek is waar al eerder bij mij een longontsteking is ontstaan en waarvoor ik in het ziekenhuis opgenomen moest worden. Ik besef dat deze plek een kwetsbare plek is geworden. Heel kort flits er een gedachte door me heen dat het Corona virus het op de longen voorzien heeft. Ik ga met mijn aandacht naar deze plek toe en observeer deze plek en het gebied er omheen. Ik voel meer ruimte komen in dit gebied, alsof de verkramptheid van de knoop losser wordt. Het voelt helend en ik herhaal dit nog een aantal keer.
 
Het uur vliegt om en ik voel me goed in mijn lijf zitten. De zon schijnt nog steeds vel en er staat een koude wind die ik door de straling van de zon heel goed kan hebben. Ik twijfel geen moment om mezelf uit te kleden, de kou toelatende en langzaam het water in te gaan. Eenmaal uitgekleed voelt de wind aangenaam aan en ik ben blij dat dat zo is. Mijn hoofd was daar kennelijk nog niet helemaal zo zeker van.
 
Ik ga langzaam het water in. Het water voelt prikkelend koud aan en ik merk dat ik dit goed kan toelaten. Er is geen verbetenheid. Er staan echter kleine golfjes. Op de grens van het water en de lucht, in mijn nek gebied, schommelt de kou heen en weer. In eerste instantie voelt dat onaangenaam en pijnlijk aan. Ik merk dat er angst op zit dat dit niet goed voor me is. Als ik er met mijn onverdeelde aandacht heen ga wordt het langzaam minder. Als ik mijn aandacht naar mijn lichaam breng merk ik dat ik de kou goed kan aanvaarden. Op een gegeven moment voelt het bijna als een warme sensatie en ik vraag me af of dit mijn interne kachel is die aanspringt. Ik voel me heel kalm worden (niet te verwarren met slaperig) en gevoelsmatig kan ik er wel 10 minuten in blijven. Dat doe ik niet en ga er na zo’n 2 minuten uit. Als ik er uit ga heeft de koude wind geen vat op me. Ik droog me rustig af en doe langzaam mijn kleren weer aan. Mijn lijf voelt aan alsof er vloeibare fishermens friend in mijn aderen is geïnjecteerd, alsof al mijn cellen uit hun slaap zijn gewekt.
 
Als ik terug naar huis fiets flitst er een besef door me heen dat er een zware storm aan zit te komen en dat ik me al mentaal en fysiek aan het voorbereiden ben. Niet wetende wat er allemaal op me af gaat komen besluit ik om de storm zo goed mogelijk door te komen.

De volgende ochtend

Sluimerend ongemak

Deze mooie heldere ochtend ben ik er vroeg uit om naar het meer te wandelen met mijn hondje.

Daar aangekomen heb ik me comfortabel in het zonnetje genesteld en mijn meditatie timer op een uur gezet. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn tijdens de meditatie, ik heb allerlei gedachten en merk dat mijn aandacht niet bij mijn lichaam is. Als ik daar op focus merk ik een licht zeurend ongemak in mijn lichaam. Heel subtiel maar groot genoeg om de meditatie af te willen breken, om het niet te hoeven voelen. Ik besluit om dit niet te doen, om te kijken waar dit ongemak zich huist in mijn lichaam, mijn aandacht er naartoe te brengen. Het ongemak zit in mijn borst- en maaggebied. Naarmate ik dit gebied en langer observeer en toelaat wordt het ongemak dat er huist lichter. Langzaam verleg ik mijn focus weer op andere plekken in mijn lichaam. Nog een aantal malen herhaalt dit proces van het voelen en toelaten van ongemak zich.

Aan het einde van de meditatie heeft de blauwe lucht plaats gemaakt voor grijze wolken. Er is een lichte teleurstelling, want de koude wind en de afwezigheid van het warme zonnetje maken dat ik niet veel zin heb om het water in te gaan. De gedachte komt in me op om dit keer maar niet te gaan, dat is ook goed. Toch besluit ik om me heel langzaam uit te kleden en te kijken of het lukt om de oprukkende kou toe te laten. Als het niet lukt of goed voelt dan kan ik het alsnog afbreken. Als ik inmiddels alleen nog maar mijn onderbroek en t-shirt aan heb, blijkt dat ik de koude goed heb kunnen toelaten. Het voelt als een kleine overwinning en de dip in het water is vervolgens een peulenschil. Ik droog me af en kleed me langzaam weer aan.

Als ik terug wandel voel ik elke vezel in mij lijf, een wolk van energie. Ik voel me tevreden en dankbaar.

Hoe we een duurzame toekomst creëren.

Ik vond dit stuk zo mooi, krachtig en relevant voor waar we nu voor staan met z;n allen dat ik het 1 op 1 heb overgenomen van https://maatschapwij.nu/.

Matthijs Schouten: “Hoe we een duurzame toekomst creëren? Door ons Westerse wereldbeeld te herzien”

11 maart 2020 –

De meeste debatten over duurzaamheid gaan over beleid, het bedrijfsleven of technologie. Terwijl de onderliggende oorzaak van alle ecologische crises volgens natuurfilosoof Matthijs Schouten toch echt ons wereldbeeld is. “De teloorgang van de aarde gaat niet over vervuiling of het uitsterven van soorten: die zijn er enkel onderdeel van. De enige manier waarop we een duurzame toekomst voor onszelf én voor alle andere bewoners van de aarde kunnen creëren, is door onze relatie met de natuur volledig te herzien.”
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Op jonge leeftijd voelt natuurfilosoof en professor Matthijs Schouten zich al sterk verbonden met de natuur en alle levende wezens om hem heen. “Elke ochtend liep ik drie kilometer door het bos naar school. Al gauw voelde de natuur als mijn familie, als m’n thuis.”

“Ik kan me geen wereld voorstellen zonder planten en dieren, net zomin als dat ik me geen wereld zonder andere mensen kan voorstellen.”

Terwijl de landbouw in de jaren ‘60 intensiveert, ziet Matthijs het landschap waarin hij opgroeide binnen enkele jaren verdwijnen. “Ik voelde me verontwaardigd en vroeg mezelf keer op keer af: wie heeft het recht om te bepalen wat er met al die planten en dieren gebeurt? Op dat moment besloot ik natuurbeschermer te worden.”

Op zoek naar de oorzaak

Na een studie biologie en filosofie stort Matthijs zich in de wereld van de wetenschap. Want hoe kan het dat we op zo’n destructieve manier met de aarde omgaan? En wat zijn de onderliggende sociaal-economische processen die ons beeld van de relatie tussen mens en natuur bepalen?

Inter-zijn

Na tientallen jaren van onderzoek komt Matthijs erachter dat verschillende culturen een totaal verschillende relatie hebben met de natuur. “Het idee dat we als mens eigenaar zijn van de natuur – en dat de natuur er is om ons te dienen – is een puur Westers idee. Zo beschrijven vele inheemse volkeren in Azië en Zuid-Amerika de natuur als een wereld vol met ‘niet-mensen personen’. Op aarde zijn we met mensen en niet-mensen, maar we zijn allemaal personen. En in veel Oosterse tradities, zoals het boeddhisme, overheerst het beeld van de mens als participant in de natuur. We staan als mens immers niet los van de natuur: we zijn er onderdeel van. We inter-zijn met de natuurlijke wereld om ons heen.”

Reis door de geschiedenis

Om te begrijpen waarom we onszelf in het Westen boven de natuur hebben geplaatst, neemt Matthijs ons 2,5 duizend jaar mee terug in de tijd. “De Griekse filosoof Aristoteles maakte een hiërarchie van mineralen, planten, dieren en mensen en zette de mens bovenaan. Hij stelde dat lagere rangen het doel hadden om de hogere rangen te dienen. Op basis hiervan concludeerde onder andere het Christendom dat God de wereld voor menselijke doeleinden heeft geschapen. Hierdoor verloor de natuur langzaam maar zeker haar ratio, ziel en geest.”

‘Geen enkele andere beschaving in de geschiedenis van de mensheid heeft dit pad gevolgd: het is een typisch Westers pad.’

Welzijn van alle levende wezens

Volgens Matthijs is dit antropocentrische wereldbeeld waarin de natuur steevast aan het kortste eind trekt verantwoordelijk voor gigantische ecologische crises. “In het Westen zijn we gewend om ons eigen welzijn boven het welzijn van alles en iedereen te stellen. Kijk maar hoe we omgaan met klimaatverandering: zelfs nu gaat het vrijwel alleen over het garanderen van onze eigen toekomst.”

Nieuw paradigma

Om dit te veranderen zetten steeds meer mensen en organisaties zich in om het welzijn van niet-mensen op de politieke agenda te krijgen. Zo heeft een rivier in Nieuw-Zeeland een paar jaar geleden mensenrechten gekregen en wil de Ambassade van de Noordzee ervoor zorgen dat deze zogenaamde ‘werk-zee’ voortaan over haar eigen lot mag beslissen. “Honderden jaren lang hebben we naar de natuur gekeken alsof ze geen vrije wil had en zichzelf daarom niet kon vertegenwoordigen. Nu wordt dit idee op losse schroeven gezet”, vertelt Matthijs. “Steeds meer mensen beseffen dat ze onderdeel zijn van de natuur én dat ze goed voor de natuur moeten zorgen.”

Gedragsverandering

Toch blijft het voor velen nog lastig om in lijn met deze realisatie te handelen. “Wetenschappers schotelen ons de ene na de andere grafiek over klimaatverandering voor, maar leren ons niet hoe we ons leven moeten veranderen”, aldus Matthijs. “Dit is een groot probleem. Want als je mensen niet helpt om hun oude gewoontes te veranderen, is het enige dat je met al het bewustzijn creëert een gevoel van onbehagen.”

Van bewustzijn naar actie

Om de stap van anders kijken naar anders doen te zetten, moeten we volgens Matthijs Schouten als individu én als maatschappij drie fases doorlopen:

  1. “Allereerst moeten we durven concluderen dat we er een puinhoop van hebben gemaakt. Binnen één generatie hebben we de aarde een ongelooflijke hoeveelheid schade toegebracht, waarvan we niet weten of we het nog kunnen herstellen. Het proces van rouw om wat we hebben verloren en de lelijkheid die we hebben gecreëerd is cruciaal om door te kunnen gaan”, legt Matthijs uit. “Want zodra de periode van rouw voorbij is, ontstaat er ruimte voor de vraag: wie willen we worden? Die vraag kunnen we alleen beantwoorden nadat we onszelf eerlijk in de ogen hebben gekeken.”
  2. De tweede stap is volgens Matthijs niet alleen weten, maar vooral ook voelen dat we verbonden zijn met alle andere levende wezens: zowel mens als niet-mens. Matthijs: “De verwondering die je voelt op het moment dat je ervaart dat je onderdeel bent van de natuur – van iets dat groter en mooier is dan jijzelf – is geweldig. Het zorgt ervoor dat je weer verliefd wordt op de aarde.”
  3. Tenslotte moeten we volgens Matthijs voor eens en voor altijd stoppen met ons machteloos te voelen. “Veel mensen hebben het gevoel dat ze als individu – te midden van de politiek, multinationals en het financiële systeem – geen verschil kunnen maken. Dat het toch niet uitmaakt wat ze doen. Maar als onderdeel van een groter geheel kun je er niet níet toedoen. We co-creëren de wereld altijd, elke dag weer. Binnen een ecologisch systeem is ieder deel via een ontelbare hoeveelheid relaties aan elkaar verbonden. Hierdoor hebben we 99 procent van de tijd niet eens door dat we de wereld veranderen. Maar dat betekent niet dat we het niet doen.”

Het moment waarop we massaal weten én voelen dat we met alles wat we denken, zeggen en doen de toekomst vormgeven, is volgens Matthijs het moment waarop we in staat zijn om een duurzame wereld te creëren waarin alle levende wezens – zoals de Boeddha ooit zei – gelukkig en veilig kunnen zijn.

Meer weten over de missie van Matthijs Schouten? Bekijk zijn videoportret:


[/read]

Lekker naar buiten in de natuur

Deze ochtend was ik lekker in de natuur met mijn hondje en kon het niet laten om mijn blijheid en ongevraagde adviezen de wereld in te werpen. Natuurlijk maak ik me ook zorgen nu midden in de Corona crisis. Vooral om mijn ouders. Tot nu toe is er echter in mijn familie en kennissen kring nog niks aan de hand. Maar vooral wil ik me richten op de positieve en mooie dingen van het leven.

Een pas op de plaats

Mijn lichaam moe en mijn hoofd vol van de dag, besluit ik mijzelf en mijn hondje nog even uit te laten.

Telkens weer wordt ik verrast door de frisheid en energie die de buitenlucht me geeft, dit keer nog iets warm van de lente dag. Ik loop door het bos waar de bomen zich als silhouetten sprookjesachtig afsteken tegen de grijsblauwe hemel.

Als diamanten vonkelen de sterren door de bladerloze takken heen. Ik zie orion, betelgeuze, mijn favoriete ster Sirius en Venus die als een zaklamp zo vel, helderder dan normaal lijkt te schijnen.

Dit bijzondere schouwspel doet alle zorgen van vandaag verbleken en ik geniet ontzettend van dit moment. Er komt een gedachte in me op dat we een tijd van bezinning tegemoet gaan. Op 1 of andere manier voelt het kloppend, alsof de wereld het nodig heeft om even stil te staan.

Een pas op de plaats.

Bietenburger

Het lijkt nog niet erg op te schieten met de daling van de vleesconsumptie las ik net in de NRC. Vandaar hier een heerlijk bietenburger recept. Bietjes zijn een super goed ingrediënt voor je bietenburger omdat de burger lekker sappig blijft en de bite verrassend goed is.

Recept
Voor 2-3 bietenburgers rasp je 1 kleine tot middelgrote biet. Voorts snij je een ui goed fijn. Ook snij je er (heel fijn) lekker wat (bosje) peterselie doorheen. Je doet daar een beetje zout bij, een grote theelepel mosterd voor de pittigheid en een scheut ketjap. Daar doorheen roer je 2 tot 3 eetlepels tarwe of speltmeel / bloem en een ruime scheut olijfolie Hiermee bind je het geheel. Ook niet weer teveel anders wordt hij te melig. Als het iets te droog of rullig is, nog iets olijfolie of pietsje water bij doen.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Als je alles goed doorgeroerd hebt doe je olijfolie of kokosolie in de pan. Als hij goed heet is kun je de burgers in de pan doen. Je kunt dit doen door de burgers eerst voor te vormen of in een bolletje te kneden en deze in de pan plat te maken. Als je de burgers aan 2 kanten hebt aangebakken laat je ze op een zacht vuurtje nog 5-10 minuten na sudderen.

Je kunt hem dan lekker bij de maaltijd of als (“ham”)burger op een lekker broodje met ui en tomaat op peuzelen. Eet smakelijk! Op het internet zijn overigens nog veel meer smakelijke bietenburger recepten te vinden.
[/read]

Prins of Dwaas

Dank aan Ine Timmerman voor dit mooie verhaal dat ze schreef voor Conscious magazine. Herkenbaar, haha, vanuit hoe mijn ex me soms zag. En ook herkenbaar hoe ik zelf als een blad aan de boom om kan slaan in hoe ik de ander ervaar.

——————

Prins of Dwaas

Mijn geliefde. Mijn prins op het Witte paard. Ik laat mezelf
betoveren doof zijn huid, zijn haar, zijn geur, zijn stem….
En dan zegt hij iets stoms. Vind ik. Het is alsof de hele roze
bril in één klap niet meer te vinden is. Wat een malloot. ‘Zie je
wel, ik voel totaal geen connectie met hem. Hij laat me alleen’.

Stop, Waar was ik?
Hoe kan zo’n aantrekking nou zo plots omslaan?

Als ik uitzoom en heel eerlijk kijk…. voelde het samensmelten
met hem heel fijn. Maar eigenlijk ook onvrij, want o wee, hij
moest wel voldoen aan het plaatje!
En het treft me direct: zowel het grijpen als het wegduwen
waren gekunstelde verhalen in mijn geest. Mijn geliefde is niet
alleen maar Mr Perfect. Hij is ook geen stompzinnige dwaas.
De werkelijkheid is volledig open. Ik geef toe dat ik geen idee
heb naar wie ik kijk.

Hij is een levend wezen met talenten, problemen, wit en
zwart, alles er op en eraan. lk kan hem net zo liefhebben, als
dat hij dood voor me neer valt. Hij kan iets moois zeggen of
me ontzettend kwetsen. En dat wilde mijn ‘kleine ik’ niet zien.
Maar hem werkelijk zien, is een bedding voor ware liefde.
lk haal diep adem. Ik sta de openheid toe. En hoe eng ik dat
vind. lk voel het verlangen dat hij mijn perfecte man is, met
daarbij de net zo oneindige angst. En de ruimte daar omheen.
Allemaal ik.

Het is alsof ik hem voor het eerst zie.
lk geef mezelf over in zijn wijd open armen.

Leren vliegen

Vrijwel elke dag maak ik een lange wandeling van 35 minuten naar een heel mooi meertje bij mij in de buurt. Daar aangekomen ga ik 45 tot 60 minuten mediteren en neem ik een duik. Ik blijf daar dan maximaal 2 minuten in en probeer de kou dan helemaal toe te laten. Als ik er dan weer uit kom dan voelt de buitenlucht bijna warm aan. Ik kleed me dan aan en wandel dan weer terug door het bos. De eerste 10 minuten voelt het dan alsof er ijs door mijn aderen stroomt. De eerste keer dat ik dat voelde was ik bang dat ik te ver was gegaan en begon enorm te bibberen. De keren erna bleven deze extreme bibberbuien uit en voelde ik dat mijn lichaam dit makkelijk kon hebben. De lading was er een beetje af.

[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]Onlangs voelde ik dat er nog weerstand tegen de kou was tijdens het uitkleden, me alvast wapenende tegen het koude water. Echter voelde deze weerstand onprettig dus bedacht ik me om de kou tijdens het uitkleden al toe te laten. Ik heb geleerd tijdens de Vipassana dat de grootste component van de weerstand mentaal is en dus niet fysiek, al lijkt het aanvankelijk wel zo. De angst voor de kou dus. En dat werkte enorm, de lading was er af en het water in ging weer een stuk makkelijker.

Vanochtend toen ik bij het meertje aan kwam besloot ik eerst het meertje in te gaan en daarna te mediteren. Best wel spannend omdat ik dan met met een koud lichaam ga mediteren. Maar ik wilde graag uitproberen of ik de kou kan toe laten tijdens het mediteren zonder dat ik beweeg om me op te warmen. Het toe laten van de kou tijdens het uitkleden werkt weer en ik loop ontspannen het water in. Het helpt ook wel dat het vrij warm is voor de tijd van het jaar. Het ijskoude water kan ik dit keer ook makkelijk toe laten. Aanvankelijk doen mijn botten pijn van de kou maar dat gaat langzaam weg. Ook adem ik rustig diep in en uit bewust mijn lijf voelende en de kou toelatende. Na ongeveer 2 minuten ga ik er uit. Ik voel me heel levendig en de buitenlucht voelt lekker aan op mijn blote lijf.

Heel rustig droog ik me af en kleed ik me aan. Mijn kleding fungeert de eerste minuten als een ijskast omdat mijn lichaamsweefsel nog ijskoud is. Ik ga rustig zitten op een kleed dat ik ook over mijn benen heen sla. Ik zet mijn timer op 60 minuten.

Ik merk dat ik heel rustig en kalm ben en de kou heel goed kan toelaten. Mijn hele lichaam tintelt en er gaan golven van koude energie door me heen. Echter voelt het heel prettig en licht aan. Ik voel me heel behaaglijk terwijl ik voel dat mijn lichaam ijskoud is. Ik merk dat ik me niet eerder tijdens mijn meditaties bij het meer zo licht en kalm heb gevoeld. De energiegolven die door me heen gaan voelen als ontladingen en ik voel hoe verbonden al mijn cellen in mijn lichaam met elkaar zijn. Ik voel mijn voeten kouder worden en herinner me dat ik dat eerder niet zo fijn vond. Nu voel ik vooral de enorme behagelijkheid en kalmheid waar ik me in bevind. Alles voelt licht en mijn lijf voelt ontspannen. Het uur vliegt om en tijdens de wandeling terug geniet ik enorm na van de fijne meditatie en de lichtheid die nog steeds in me is. Ik droom wel eens dat ik kan vliegen door energie uit mijn handen te zenden. Tijdens de wandeling probeer ik dit ook. Ergens hoop ik dat het me een keertje gaat lukken (-:

Ik kijk uit naar de volgende ervaring.

[/read]

Verslag van mijn 4e Vipassana 10-daagse

Inmiddels 2 dagen uit de Vipassana 10-daagse. 1 van de mooiste cadeaus die ik me de afgelopen jaren, jaarlijks heb gegeven.

Na de 4e keer het inzicht dat nog dieper in daalt, het kwartje dat nog een keer valt, de pijn of ongemak die ik voel is niet puur fysiek. De grootste component is het geestelijk lijden die ik er boven op stapel. Uit de 10 daagse gekomen te zijn en terug fietsende met windkracht 6 tegen ervoer ik dat er geen weerstand zat op het fietsen in de tegenwind. Ik kon het volledig omarmen, niet vechten maar gewoon rustig fietsen en genieten van de heerlijke frisse lucht.

Ik dacht dit keer, nou na 3 keer is het nu wel een eitje. Dat viel toch weer vies tegen de eerste 4 dagen. Vooral het zitten in 1 positie is vele malen zwaarder dan thuis mediteren. De geest verdriedubbelt de pijn en het ongemak wetende dat het lichaam nog vele uren moet. Dit is 1 van de key elementen die we ook leren, dat het grootste gedeelte van het lijden door onze mind wordt veroorzaakt. Dat is ook de reden waarom je 10 dagen achtereen vele uren (8 tot 10 uur per dag) mediteert, dit inzicht in levende lijve te ervaren en dat je in staat bent om dit geestelijk lijden er van af te halen. Wat over blijft is het neutraal observeren van de pijn of ongemak. Het kunnen zijn met je pijn of ongemak zonder de aversie ervoor. Dit is en voelt heel bevrijdend.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Wil je deze inzichten blijven behouden en leven dan is het essentieel dit lichaamsbewustzijn te houden door dagelijks te mediteren. Geadviseerd wordt 2 x een uur per dag. En te onthouden (en dan ook doen) dat je dit ook in de rij bij de kassa kan doen of op je werk of tijdens het wande;en. Uit je hoofd/mind in je lichaam.

Wat doe je nu eigenlijk in de Vipassana?

10 dagen lang ga je je lichaam observeren, de fysieke sensaties die je voelt over je hele lijf. Je scant je lichaam middels een vrije flow, vergelijkbaar met als je je langzaam in water laat zakken en elke keer op het grensvlak van het water je lichaam voelt. Zo ook in de vrije flow, kun je elk stukje van je lichaam leren voelen, tot op het subtielste niveau. Later ga je ook je lichaam in. Zo leer je steeds scherper te observeren wat er in je lichaam gebeurt en leer je steeds subtielere sensaties/energieën waar te nemen.

Een grove pijn in de knie blijkt ineens uit allerlei kleine pijntjes te bestaan die opgeteld eerst als een grove pijn manifesteerde, maar nu scherper waarnemende uit meerdere facetten bestaat en zo ook veel beter te dragen is.

Wat je leert

  •  “Anicha” wat betekent: alles veranderd of gaat voorbij. Dit wetende maakt ongemakken draagbaar en super fijne sensaties kun je zo leren relativeren, ook dat gaat voorbij.
  • Je leert gelijkmoedig te bijven bij onprettige gewaarwordingen maar ook bij hele prettige gewaarwordingen
  • Ik vind de techniek die je leert enorm goed en het werkt ook. De theorie/uitleg vind ik soms dogmatisch en het wordt gebracht alsof het de enige juiste weg is

Ook doen?

Wil je dit ook doen, dan kun je dit over de hele wereld doen. In Nederland, België, Duitsland, Frankrijk en vele andere landen over de wereld. In België start elke 2 weken een 10 daagse (in Nederland 1 per jaar) en is ook het dichtste bij. Je kunt je aanmelden voor een 10 daagse op de website https://www.dhamma.org/nl/index. Het is ontzettend populair en je moet je dan ook 3 tot 4 maanden van te voren opgeven. In de cursussen lijst staan de data en op welke datum en tijdstip de inschrijving start. Als hij om 20:00 start zorg dan dat je dan ook naar de inschrijving gaat want hij kan zo maar in een kwartier volgeboekt zijn.

Wat kost het? Je mag zelf bepalen wat je ervoor wil geven. Je betaalt voor de volgende cursist, zo brengen ze het, en een vorige cursist heeft dus voor jou betaald.

Zie ook hier mijn verslag van mijn 3e en hele mooie Vipassana 10-daagse.

[/read]

De kracht van stilte

Dit mooie verhaal, uit het oude America van de indianen, over de kracht van stilte wil ik graag even delen.

Ik heb geleerd in mijn opvoeding, op school en op feestjes om in discussie te gaan met anderen, de ander niet uit te laten praten. Nog regelmatig betrap ik mij er op de ander niet uit te laten praten of niet te luisteren naar wat de ander te zeggen heeft, zo ingesleten is dit patroon.

Hoe onbevredigend voelt het als aan het einde van de discussie de kampen nog steeds even ver van elkaar verwijderd zijn en de harten gesloten.

Onderstaande vertelling uit het oude America van de Indianen herinnert mij er aan wat de kracht van stilte is, de kracht van luisteren, de kracht van open staan voor de ander, de kracht van stil durven zijn.

Wij in het algemeen en politici in het bijzonder kunnen hier nog veel van leren.
—–

A Native American Narrative about Silence:

We Indians know about silence. We aren’t afraid of it. In fact, to us it is more powerful than words. Our elders were schooled in the ways of silence, and they passed it along to us. Watch, listen, and then act, they told us. This is the way to live.

With you, it’s just the opposite. You learn by talking. You reward the kids who talk the most in school. At your parties, everyone is trying to talk. In your work, you are always having meetings where everyone interrupts everyone else and everyone talks five, ten, or a hundred times. You say it is working out a problem. To us it just sounds like a bunch of people saying anything that comes into their heads and then trying to make what they say come around to something that makes sense.

Indians have known this for a long time. We like to use it on you. We know that when you are in a room and it is quiet, you get nervous. You have to fill the space with sound. So you talk right away, before you even know what you are going to say.

Our elders told us this was the best way to deal with white people. Be silent until they get nervous, then they will start talking. They will keep talking, and if you stay silent, they will say too much. Then you will be able to see into their hearts and know what they really mean. Then you will know what to do.

[White people] don’t like silence or empty space. They like to argue. They don’t even let each other finish sentences. They are always interrupting, and saying, ‘well, I think…’

To Indians this is very disrespectful and even very stupid. If you start talking, I’m not going to interrupt you. I will listen. Maybe I will stop listening if I don’t like what you are saying. But I won’t interrupt you.

When you are done I will make my decision on what you said, but I won’t tell you if I disagree with you unless it is important. Otherwise I will just be quiet and go away. You have told me what I need to know. There is nothing more to say.

But this isn’t enough for white people. They want me to tell them what I think about what they are thinking, and if they don’t agree with me, they want to talk more and try to convince me.

You don’t convince anyone by arguing. People make their decision in their heart. Talk doesn’t touch my heart.

People should think of their words like seeds. They should plant them, then let them grow in silence. Our old people taught us that the earth is always speaking to us, but that we have to be silent to hear her…

Do you hear the sound of the prairie? That is a great sound. But when I’m talking, I can’t hear it.

The Biggest Little Farm

Ik ben onlangs naar de Biggest Little Farm geweest. Een hele mooie en inspirerende documentaire.

Wat ik er uit meegenomen heb is DIVERSITEIT en hoe belangrijk dat is, dat we weer met de natuur moeten gaan samenwerken, dat alles in de natuur een functie heeft.

In de huidige landbouw met hoofdzakelijk monuculturen (1 gewas op grote schaal) doen we het omgekeerde waardoor we veel pestiden en kunstmest nodig hebben. Met als gevolg een steeds armere bodem en steeds minder inscecten, vogels -> diversiteit dus.

Mooi te zien dat natuurinclusieve landbouw en kringlooplandbouw nu steeds meer in de picture komt.

As I began to love myself…..

Wow! Wat mooi  Dit mooie gedicht schreef Charlie Chaplin naar het schijnt op zijn 70e.

As I began to love myself
I found that anguish and emotional suffering
are only warning signs that I was living
against my own truth.
Today, I know, this is Authenticity.

As I began to love myself
I understood how much it can offend somebody
if I try to force my desires on this person,
even though I knew the time was not right
and the person was not ready for it,
and even though this person was me.
Today I call this Respect.

As I began to love myself
I stopped craving for a different life,
and I could see that everything
that surrounded me
was inviting me to grow.
Today I call this Maturity.

As I began to love myself
I understood that at any circumstance,
I am in the right place at the right time,
and everything happens at the exactly right moment.
So I could be calm.
Today I call this Self-Confidence.

As I began to love myself
I quit stealing my own time,
and I stopped designing huge projects
for the future.
Today, I only do what brings me joy and happiness,
things I love to do and that make my heart cheer,
and I do them in my own way
and in my own rhythm.
Today I call this Simplicity.

As I began to love myself
I freed myself of anything
that is no good for my health –
food, people, things, situations,
and everything that drew me down
and away from myself.
At first I called this attitude a healthy egoism.
Today I know it is Love of Oneself.

As I began to love myself
I quit trying to always be right,
and ever since
I was wrong less of the time.
Today I discovered that is Modesty.

As I began to love myself
I refused to go on living in the past
and worrying about the future.
Now, I only live for the moment,
where everything is happening.
Today I live each day,
day by day,
and I call it Fulfillment.

As I began to love myself
I recognized
that my mind can disturb me
and it can make me sick.
But as I connected it to my heart,
my mind became a valuable ally.
Today I call this connection Wisdom of the Heart.

We no longer need to fear arguments,
confrontations or any kind of problems
with ourselves or others.
Even stars collide,
and out of their crashing, new worlds are born.
Today I know: This is Life!

Het doet pijn in mijn hart

Het doet pijn in mijn hart als de Premier van Nederland zegt dat we niet moeten doorslaan met het klimaat en gewoon moeten kunnen blijven barbecueën en dat we nog wel een leuk leven moeten kunnen blijven leiden.

Natuurlijk kunnen we niet doorgaan op dezelfde voet. Alle tekenen wijzen daar op. Het is niet alleen het klimaat dat opwarmt, maar ook dolfijnen en vogels met hun maag vol plastic, de bio-industrie, de pesticiden waar de bijen aan sterven en ga zo maar door. We moeten matigen met onze consumptie. Zo ook minder barbecueën en zeker ook minder vlees eten, minder plastic en minder rommel van de ACTION. Je doet er iets goeds mee. Daar kun je trots op zijn. En natuurlijk kan je heus barbecueën, maar laten we dan ook eens een keer vegetarisch burgers op de bbq leggen. Verbreed je horizon is en kom er achter dat vegetarisch super lekker kan zijn en dat fietsen goed is voor je lijf en geest. Ontdek dat een leuk leven helemaal niks te maken heeft met onze overmatige consumptie. Een leuk leven gaat over zinvolle relaties en vriendschappen, samen plezier maken.

We hebben niet alleen maar rechten, we hebben ook plichten. We hebben de plicht om voor de aarde te zorgen, bomen te planten, de lucht schoon te houden. We hebben we de plicht om onze kooplust te matigen en onze rijkdom in te zetten voor het behoud van onze aarde.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Wees moedig en stap naar voren zodat anderen in jou voetsporen volgen in plaats van te wachten tot anderen iets doen. Koop een vegetarische burger en biologisch vlees of helemaal geen vlees. Rijd minder auto. Ga in Europa op vakantie of in Nederland. Drink wat meer water en verbruik wat minder. Je weet best zelf wel waar je wat meer kan matigen. Probeer dat dan ook. En wees er trots op dat het je lukt. Er is totaal geen reden om trots te zijn op een dikke vette AUTO onder je gat en elk weekend barbecueën.

Wees moedig en laat je bezorgdheid zien. Laat zien dat je het welzijn van de aarde, de dieren en de mensen aantrekt en dat je bereid bent om daar wat aan te doen. Dat je bereid bent je eigen gedrag te matigen, omdat je inziet dat het niet langer zo kan.

En wie weet zien anderen dat je ook een leuk leven kunt leiden zonder overmatige consumptie. Dat daar niks mis mee is. Dat het zelfs leuk kan zijn om je horizon te verbreden en je in te zetten voor een mooiere wereld.
[/read]

Verslag van een hele mooie Vipassana 10-daagse!

Wow wat een mooie Vipassana 10-daagse heb ik achter de rug! Mijn derde inmiddels. Tijdens deze retraite heb ik een hele mooie bewustzijnssprong ervaren en daar ben ik heel dankbaar voor.

Vipassana is een 2500 jaar oude meditatietechniek waarbij je heel diep in je mentale- en lichaamsbewustzijn duikt. In de 10-daagse ga je tien dagen lang in absolute stilte, 9 tot 10 uur per dag mediteren. Je mag dus niet met elkaar praten maar ook niet non-verbaal communiceren (oogcontact bijvoorbeeld). Dat is geen kattenpis. Je moet dus goed gemotiveerd zijn om hier aan te beginnen.

Wat is het doel hier in godsnaam van 😐

In mijn woorden. Het is het volledig leren omarmen van het huidige moment. Wat er NU afspeelt binnen in je lichaam en geest. Hierbij zijn geest en lichaam onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Je leert in deze techniek heel scherp al je lichaamsgewaarwordingen te observeren, van grof tot heel subtiel. Dat kan zijn pijn in je knie, kou, warmte, tintelingen, kriebel, noem maar op.

Als je deze gewaarwordingen, plezierig of onplezierig, die vaak ook heel subtiel kunnen zijn, leert waarnemen met gelijke gemoedsrust dan reageer je niet meer met aversie of het willen vasthouden omdat het zo lekker is, maar observeer je dat je pijn, onbehagen of verlangen hebt. Dus ook met hele plezierige sensaties, je observeert ze gewoon. Hierdoor wordt je geest steeds kalmer en scherper. Dit is het begin van het einde van je (mentale) lijden.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Hoe was het voor mij?

De eerste zeven dagen was het behoorlijk zwaar, zowel fysiek als mentaal. Fysiek is het zwaar omdat je zo lang in 1 houding moet zitten met heftige pijn in nek/rug en/of knieën als gevolg.

De eerste drie dagen waren moeilijk omdat je heel geconcentreerd je neusgebied moet observeren. Echter dwaalde mijn geest constant af in verhaaltjes over van alles en nog wat met betrekking tot mijn leven. Op dat moment ben je niet meer gefocust en als je daar dan bewust van wordt dan begin je weer opnieuw met observeren. Een pittige opgave omdat de geest toch het liefst wil afdwalen.

Op dag 4 is je geest scherp genoeg en ga je je hele lichaam observeren. Hierbij ga je alle gewaarwordingen observeren. De grove sensaties, zoals pijn in je rug of je knieën maar ook hele subtiele sensaties zoals warmte, luchtstroming over je huid tot aan hele subtiele tintelingen. Je kan het zo gek niet bedenken. Hoe scherper en kalmer je geest wordt, hoe subtielere sensaties je kunt voelen. Als dat goed lukt dan kun je met een vloeiende aandachtsflow je lichaam scannen. Dit voelt als een golf van subtiele tintelingen die door je lichaam gaan maar je kunt ook met je aandacht naar een klein plekje op je lichaam gaan en dit licht dan op als zo’n tinteling. Het kan zover gaan dat je fysieke lichaam in je bewustzijn helemaal oplost en je jezelf alleen nog maar als een wolk van trillende energie ervaart. Daar was ik dus ook lekker mee bezig. Echter voelde ik daarbij ook onrust omdat dit flowen ook weer niet heel makkelijk is. Ik had vaak de angst van ‘straks ben ik het kwijt’. Het was er namelijk niet altijd in dezelfde intensiteit.

Als je wilt weten hoe die subtiele energie aanvoelt, wrijf dan eens 10 seconden je handen stevig tegen elkaar en beweeg ze dan heel langzaam uit elkaar. Je voelt waarschijnlijk een wolk van tintelingen in en rondom je handen. Langzaam worden de tintelingen die je voelt steeds subtieler. Als je geest scherp is dan kun je overal op je lichaam hele subtiele energie voelen.

Bewustzijnssprong

Op de 7e dag kwam er een bewustzijnssprong. Ik werd me ineens bewust van mijn weerstand om te mediteren, de lange zit en de eventuele hevige pijn in de knieën. In deze meditatietechniek observeer je je lichaamssensaties en op deze 7e dag toen ik mediteerde dacht ik “waar voel ik nu eigenlijk deze weerstand in mijn lichaam”. Al observerend kwam ik er achter dat ik deze weerstand niet in mijn hoofd voelde, waar ik hem verwachte, haha, maar als een weeïg gevoel in mijn borstgebied. Eigenlijk was ik me dus tot nu toe onbewust van de weerstand. Hij was er wel maar als een gegeven van niet-acceptatie en ook als een gegeven dat niet geobserveerd kon worden, een vast gegeven dus. Toen ik deze weerstand ging observeren in mijn borstgebied nam hij in intensiteit af en loste hij tenslotte op. De weerstand was verdwenen!! Hierdoor was het uitzitten van een uur mediteren een peulenschil vergeleken met ervoor!

Ineens werd ik me ook bewust dat ik al die tijd mijn weerstand probeerde te ontlopen door overmatig met de vrije flow, het lekkere gevoel, bezig te zijn, en dus in mindere mate met de minder prettige sensaties zoals (heftige) pijn in mijn knie of mijn rug. Hier wordt ook op gehamerd in de 10 daagse maar blijkbaar wilde op een dieper niveau mijn ego niet aan.

De crux is nu, en dat leer je ook, dat hoe meer je gaat verlangen naar deze prettige sensaties in je lichaam hoe lastiger je ze gaat voelen. De geest wordt dan onrustig en verliest zijn scherpte en kalmte om ze te voelen.  Terugkijkende was mijn geest al die tijd onrustig en maar bezig om die prettige sensaties te voelen.

Het verdwijnen van de weerstand in mijn borst, voor het mediteren, staat voor mij gelijk met het aanvaarden van het huidige moment. Ik heb mijn weerstand omarmd. Ik ben zo blij met dit inzicht. Nu inmiddels 5 dagen later voelt mijn borstgebied nog steeds heel licht aan. Alsof er een last van me af is gevallen. Nu lukt het me ook beter om andere subtiele lichaamssensaties te voelen en aanvaarden, zoals bv. het weeïge gevoel in je maag gebied als je trek hebt. Natuurlijk voelde ik dat altijd al maar eigenlijk niet heel bewust. Ik had trek dus er moest eten in, haha.

Wat is de achterliggende theorie ?

Kort en bondig, de theorie in deze methode is dat de meesten van ons een aversie hebben tegen onprettige lichaamssensaties en en verslaving aan prettige sensaties. Het gevolg is een onrustige geest omdat het huidige moment je meestal niet geeft wat je verlangt. Daardoor zijn we geneigd pijn of andersoortige onprettige gevoelens in ons lichaam af te leiden met prikkels (TV, radio, entertainment) of te verdoven met bv. alcohol.

Voorts is de theorie dat je lichaam trillingsenergie is (wat nu ook wetenschap wordt aangeomen). Als je geest scherp genoeg is dan ga je deze trillingsenergie kunnen waarnemen en kom je er achter dat alles komt en gaat, zoals een golf, hij komt op en gaat neer. Op fysiek niveau zo ook met gewaarwordingen zoals pijn, kriebel, noem maar op. Als je daar uit eigen ervaring achter komt dan is de theorie dat je beter kan aanvaarden dat alles komt en gaat, in het geval van plezierige sensaties en ook beter kan relativeren in het geval van onplezierige gewaarwordingen zoals pijn. Niets is blijvend, alles is voorbijgaand. Deze term wordt ook wel Anicca genoemd , wordt uitgesproken als Anietsja.

Door gelijkmoedig te leren blijven bij zowel onprettige als prettige gewaarwordingen leer je het huidige moment te omarmen. De intensiteit van de onprettigheid neemt af of verdwijnt zelfs waardoor er een soort innerlijke rust in jezelf komt. Het kan dus zijn dat je nog steeds pijn voelt (bij mij was dat vaak in mij geopereerde knie) maar dat intensiteit enorm is afgenomen, in die mate dat het niet meer vervelend aanvoelt. Maar heel vaak verdween hij ook helemaal. En dat vind ik ook heel bijzonder. Door het (leren) omarmen van een onprettige sensatie verdwijnt hij of is hij niet meer prominent aanwezig en gewoon dragelijk. Hij is immers niet meer onprettig. Hij IS gewoon.

En IK KAN JE NU UIT EIGEN ERVARING VERTELLEN dat dat ook zo werkt. Dit motiveert mij enorm om in mijn dagelijkse leven te blijven mediteren en nog beter te leren mijn blokkades en weerstanden in mijn lichaam te gaan voelen en omarmen. Ik geloof dat als je dit doet zowel je geest en lichaam hier enorm baat bij hebben en dat je ziektes hiermee kan voorkomen.

Dagindeling Vipassana 10-daagse ?

S’ochtends sta je om 4 uur op en mediteer je in intervallen van 1 tot maximaal 2 uur. Dagelijks zijn er drie groepszittingen waar je aanwezig moet zijn en niet tussentijds even mag wandelen of lopen of zo. Na de derde dag is het de bedoeling dat je in zo’n groepszitting een uur lang zonder je houding te veranderen moet blijven zitten. De overige meditatie uren mag je in de zaal of op je kamer mediteren. Je kunt dus spijbelen als je wilt want er wordt niet gecontroleerd. Echter raad ik het je niet aan om te doen omdat het vele mediteren echt een functie heeft en je anders jezelf moet afvragen waarom je het eigenlijk doet.

Er zijn 3 grote pauzes. Na 2 uur mediteren s’ochtends om half 7 ontbijt en een uur rusten. Om 11 uur een warme maaltijd en anderhalf uur rust. En om vijf uur fruit voor nieuwe studenten en citroenwater voor oud studenten. Dat ben je dus na 1 tien-daagse en dus was het voor mij citroenwater drinken, een mooie kans dus om intermittend te vasten 🙂  wat ook goed voor je lichaam is.

S’avonds na een videolezing van anderhalf uur, waarin de theorie en de techniek wordt uitgelegd, ga je om 21:00 naar bed. Al die tijd mag je niet praten, geen contact met elkaar maken, ook geen oogcontact, niet schrijven en ook geen lichaamsoefeningen zoals yoga. Dit allemaal om te zorgen dat prikkels van buiten geminimaliseerd worden zodat je maximaal naar binnen kunt gaan in deze 10 dagen.

[/read]

 

Omarm het huidige moment en je wordt bevrijd van je lijden

Als je ergens in je lijf een onplezierig gevoel of onbehagen voelt dan is dat een teken dat je het huidige moment niet volledig wilt aanvaarden.

Als je met je onverdeelde aandacht naar dit onplezierige gevoel in je lichaam gaat en daar kalm en liefdevol naar kijkt dan zal op een zeker moment de intensiteit van dit onplezierige gevoel afnemen.

Dit is nu het omarmen van het huidige moment en het begin van het einde van het lijden.

De paradox van keuze

We hebben geen keuze wat het leven voor ons in petto heeft
Maar we hebben wel keuze wat wij in petto hebben voor het leven

We hebben geen keuze wie en wat er op ons pad terecht komt
Maar we hebben wel keuze hoe we reageren op een gegeven situatie

Volgen we ons karma, ons lot

Of lichten we de sluier van ons bewustzijn
en doen we wat ons hoger zelf ons in fluistert

Wat doe jij?

Zijn we misschien koopverslaafd geworden en moet daarom alles zo goedkoop mogelijk? Zoveel mogelijk voor zo min mogelijk geld. Kilo knallers, prijs knallers, MEGA Sales. Lekker goedkoop bij de ACTION.

Alles wijst er op dat we meer produceren en consumeren dan onze wereld kan dragen. Eigenlijk vinden de meesten van ons dat er iets moet gebeuren. De politiek moet de leiding nemen. En bedrijven moeten duurzamer, milieuvriendelijker en diervriendelijker produceren. MAAR WAT DOE JIJ?

Zelf rijd ik al 6 jaar geen auto meer en ga nu dus met het openbaar vervoer. Dit doe ik voornamelijk voor het milieu, maar het bespaart me ook kosten. Het kost wel meer tijd en de treinen zitten soms overvol maar ik heb het er voor over. Ook heb je in de trein soms leuke ontmoetingen en kun je al reizend een boek lezen of zo. Een auto is een duur grapje, veel duurder dan het OV. En zo gaat mijn geld wat minder hard op. Dubbele winst.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Mijn kleren koop ik hoofdzakelijk bij de kringloop en heel soms koop ik iets nieuws. Ik zie er niet minder door uit. Je staat versteld hoe goed de kleren bij de kringloop zijn.

Voorts koop ik 95% biologisch bij de natuurwinkel. Omdat het een stuk duurder is koop ik minder luxe eetwaren. Kaas en vlees koop ik heel weinig, want dat zijn de grootste milieubelasters. En als ik dan luxe dingen eet dan geniet ik er ook dubbel en dwars van.

Ik voel me hier goed bij en ik doe mezelf niks tekort. Ik voel mezelf een rijk man dat ik me dit kan veroorloven.

Uiteindelijk zijn wij het, die de producten kopen, die bedrijven voor ons produceren. Als ik iets, wat NIET OK is, NIET koop dan hoeft een bedrijf dat ook NIET te produceren.

Fabrieken produceren alleen Co2 en ander afval omdat wij als consument er iets van afnemen. Als we niet kopen wat we niet nodig hebben en als iedereen verantwoorde producten koopt en niet verantwoorde producten laat liggen dan gaan deze bedrijven vanzelf failliet of schakelen ze over naar verantwoorde producten. DE MACHT LIGT DUS BIJ ONS!

De politiek bepaalt niet, wat wij wel en niet kopen. De politiek kan ons ook niet dwingen, want dan krijgen we gele hesjes. De politiek is dus gebonden aan het maatschappelijk draagvlak. Wij zijn het dus, die het zelf moeten willen en zelf moeten doen. Als genoeg van ons echt een duurzame wereld willen dan komt hij er ook en dan kiezen we vanzelf de leiders die dat verder in banen leiden. Maar uiteindelijk gaat het om wat ik en jij daadwerkelijk doen.

Oh ja, ik ben geen heilig boontje. Ik doe ook niet alles super verantwoord en soms twijfel ik of ik ergens goed aan doe. Ik verwarm bijvoorbeeld mijn Yurt met een houtkachel en die stoot fijnstof uit en ook Co2. Ik weet nog niet precies hoe zich dat verhoud tot een gasgestookte CV en autorijden. Ook koop ik nog wel eens wat bij een webwinkel en denk achteraf, had ik dit nou wel nodig en waar is het eigenlijk geproduceerd? Valkuilen genoeg in deze kooplustige maatschappij!

Ik verlang er dan ook naar om steeds meer inspirerende mensen om me heen te hebben die ook beseffen dat overvloed niet ligt in spullen en materie maar in geluk en fijne mensen om je heen.
[/read]

Kosmische geboortepijn

De afgelopen jaren stonden bij mij in het teken van het verwerken van oude trauma’s. Zo terugkijkende kwamen die vooral aan de oppervlakte in mijn relatie en mijn familie.

En nog steeds zit de pijn er, maar heb er wel betere handvaten voor om mee om te gaan. Oude pijn die gezien en geheeld wil worden. Hiervoor wordt vaak het metafoor gebruikt voor het innerlijk kind. Als we traumatische pijn voelen dan kan onze innerlijke ouder ons innerlijk kind op schoot nemen, gerust stellen en het kind bevragen. Waar doet het pijn? Je bent boos he? De innerlijke ouder laat het innerlijke kind merken dat de gevoelens en de pijn er mogen zijn.

Ik heb onder begeleiding geleerd dat dit werkt. Langzaam kan ik het zelf nu ook steeds beter. Mijn eigen gewonde kind in de armen nemen en hem vertellen dat hij ok is en dat hij dit nu mag voelen. Langzaam aan gaat de pijn dan over in een onderliggend gevoel van rust en vertrouwen. [read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Als er bij mij een heftige (traumatische) emotie voordoet dan voel ik dat fysiek als een pijn in mijn buik en/of mijn maag. De kunst is en dat lukt me nu steeds sneller om mijn gedachten en emoties NIET te laten afdwalen naar de zogenaamde veroorzaker van deze pijn (de ander) maar om me te ontfermen over mijn innerlijke kind. Het helpt mij enorm om dan mijn handen op mijn buik en mijn maag te leggen en dan rustig naar deze plek toe te ademen.

Pas las ik een heel mooi stukje uit ‘Gesprekken met Jeshua’ van Pamela Kribbe. Jeshua schrijft hier dat traumatische pijn die wij in ons leven ervaren meestal terug gaat naar de kosmische geboortepijn die wij als ziel hebben ervaren. Dit helpt om onze pijn niet te projecteren naar buiten (op je partner bv.) maar om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor deze pijn.

Hieronder een gedeelte uit dat stukje, het helpt mij verantwoordelijkheid te nemen voor mijn pijn.

Hoofdstuk “Kosmische geboortepijn”

Ik wil jullie graag een handvat geven om deze oerpijn ervaarbaar te maken en ermee te werken. Het is belangrijk je te realiseren dat deze pijn ook een fysieke zetel heeft; ze zetelt in jullie buik. Dit is de plek van de emoties en het aangaan van verbindingen. De buik is vaak de plek of het energetisch centrum van waaruit jullie relaties aangaan met andere mensen. Het probleem dat hierbij geregeld de kop opsteekt is dat er in dat centrum in je buik een pijn zit, die dit aardse leven overstijgt, die alle levens overstijgt, en die helemaal teruggaat naar jullie geboorte als individuele ziel. Het gaat ten diepste om een kosmische geboortepijn.

Toch proberen jullie deze individuele, kosmische pijn vaak op te lossen op het niveau van relaties met andere mensen. Zeker in diepgaande persoonlijke relaties, waar je emotioneel intiem met elkaar bent, gebeurt het heel vaak dat je je eigen diepste wond tracht te helen met behulp van de energie van een ander.

Vaak herkennen jullie de pijn in een ander heel goed. Het is in wezen steeds die ene pijn die teruggaat op een verlies aan oerverbondenheid en geborgenheid. De ander fungeert vaak als spiegel voor je eigen pijn. Je herkent in wezen je eigen pijn in het gelaat van de ander. Omdat jullie je eigen pijn in de ander herkennen, gemakkelijker dan je deze in jezelf herkent, ga je die pijn van de ander proberen op te lossen en hoop je (onbewust) dat je eigen pijn wordt verlicht door de aanwezigheid (liefde, erkenning) van de ander.

Het spel dat vaak wordt gespeeld in (seksuele) relaties maakt echter de wond nog moeilijker te helen dan anders. Er kan namelijk heel gemakkelijk een wederzijdse afhankelijkheid ontstaan, die ontstaat uit een emotioneel rollenspel waaraan beide partners gehecht raken. Zodra er afhankelijkheid ontstaat, gaan aspecten van macht een rol spelen, die je nog veel verder van huis brengen, letterlijk (van Huis). Waar je steunt op macht, geef je je eigen kracht weg. Macht en afhankelijkheid kunnen niet zonder elkaar.

De sfeer van (intieme) relaties is een heel belangrijk aanknopingspunt om je bewust te worden van de diepere kosmische geboortepijn die je met je meedraagt. Heel vaak hebben jullie het gevoel de aanwezigheid van een ander persoon in jullie leven nodig te hebben. Het is voor jullie vaak vanzelfsprekend dat eenzaamheid te maken heeft met het gemis aan contact met anderen en dat de oplossing ligt in de aanwezigheid van een vriendschap of een liefde. Maar in deze veronderstelling ligt potentieel een grote valkuil besloten.

De valkuil is dat je de oorzaak van je pijn buiten je legt. Het gevolg is dat je in een subtiel rollenspel binnen relaties de ander verantwoordelijk gaat stellen voor jouw innerlijke wonden: jij bent het slachtoffer. Tegelijkertijd oefen je een bepaalde macht uit over de ander, omdat je zijn/haar innerlijke pijn en kwetsbaarheid kent.

De spirituele betekenis van de liefde tussen man en vrouw, of van welke intieme (seksuele) relatie ook, is niet: het helen van elkaars wonden. De werkelijke schoon-heid van een liefdesrelatie ligt in de ontmoeting tussen twee volstrekt zelfstandige, onafhankelijke wezens die elkaar laten delen in hun eigen rijkdom. Ieder heeft zijn unieke gezichtspunten op de werkelijkheid, zijn eigen manier van de dingen ervaren. Dit met elkaar tot op de diepste niveaus te kunnen delen, is een grote vreugde voor de ziel.

Intieme relaties kunnen een bron van vreugde en creativiteit zijn. Maar heel vaak worden deze relaties misbruikt om een innerlijke wond te helen, die in wezen los-staat van de ander. Het is soms heel moeilijk om je dat ten diepste te realiseren. Om je te realiseren dat als je je ontzettend eenzaam of verlaten of bedroefd voelt, jij deze realiteit, dit gevoel voor jezelf schept. Dat jij de schepper bent van deze innerlijke werkelijkheid die jullie eenzaamheid of verlatenheid noemen.

De werkelijke oplossing voor deze gevoelens, die een grote diepte hebben en heel oud zijn, ligt in het je toekeren naarjezelfin plaats van naar de ander, vanuit de werkelijke kracht die je tot je beschikking hebt. Voor alle gevoelens van wanhoop, depressie en eenzaamheid die er in je leven zijn, is de oplossing energetisch beschik-baar in jezelf. De oplossing is er al, ze is aanwezig in jouw energie. Jij bent in wezen een liefdevol, goddelijk wezen dat alles in zich draagt om het verloren kosmische kind in jezelf gerust te stellen.

De uitnodiging aan jullie allen, aan elke individuele ziel, aan jou, is jezelfte bevruch-ten met je eigen goddelijkheid. De neiging om je daarin afhankelijk op te stellen van een ander is de oorzaak van vele misverstanden en het lost de diepste pijn nooit op. Het is daarom zo belangrijk de werkelijke oorsprong van die pijn goed te herkennen en te beseffen dat die in een spirituele dimensie ligt die veel groter is dan je huidige leven (déze relatie, déze baan, déze ouders, etcetera). En om je dan te realiseren dat de oplossing dus niet ligt in het gedrag van je partner, je moeder, je kind, je collega, maar puur en alleen in jezelf.

Realiseer je dat jij het centrum bent van jouw wezen, de zon van je eigen universum.

De richting en gestemdheid van jouw bewustzijn bepalen hoe jij je voelt, hoe jij denkt, hoe jij je gedraagt. Vanuit het diepst van jezelf geef je daar richting aan zoals een zon die haar stralen uitzendt. Als jij gelooft dat er aspecten in je wezen zijn, waarin die zon niet mag schijnen, stralen en verwarmen, dan zal alles wat je tegenkomt in je omgeving dat bevestigen. Als jij je niet thuis voelt in de omgeving waar je verkeert, is de oplossing niet om je af te keren van je omgeving, maar om je toe te keren naar het licht in jezelf.

Afijn, een heel mooi stukje dus uit het boek Gesprekken met Jeshua van Pamela Kribbe, http://www.pamela-kribbe.nl.
[/read]

Zelf doen en ervaren?

Wil je zelf de Sharing Circle introduceren in je woongroep of werkkring en je weet niet zo goed hoe, dan kun je mij vragen om een keer een Sharing Circle bij jou te faciliteren. Ik kom dan bij jullie langs of jullie komen bij mij en we gaan na een korte uitleg gelijk aan de slag. Uiteindelijk moet je het gewoon doen en ervaren hoe het is. Mocht de groep niet echt open staan hiervoor dan kun je ze in elk geval vragen of ze het een keer willen proberen.  Stuur hiervoor een E-mail naar sharing-circle@zelfbewustleven.nl

De Helende Kracht van de Praatstok

indian-circle Één van mijn mooiste ontdekkingen de afgelopen jaren vind ik wel de Talking stick ofwel de praatstok de die rond gaat in een Sharing Circle. Tradioneel werd bij de Noord Amerikaanse Indianen de praatstok gebruikt om vraagstukken of problemen op een vreedzame manier te bespreken. Kort gezegd staat de praatstok voor spreken vanuit je hart, je eigen innerlijke waarheid, echt naar elkaar luisteren. Je praat vanuit je hart, in de ik vorm in plaats van de jij vorm. Je stelt je kwetsbaar op.  Hier is moed voor nodig. En daarom mag je zolang je de praatstok in je hand hebt niet onderbroken worden. In plaats van een praatstok kun je ook iets anders nemen, een veer of een steen.
[read more=”Klik hier om verder te lezen” less=”Sluiten”]

Ik kom uit een groot gezin en ik kon vroeger nooit echt mijn verhaal afmaken. Vroegtijdig werd je wel geïnterrumpeerd en nam iemand anders het gesprek over. We lieten elkaar dus nooit uitpraten en terugkijkend was er dus veel strijd.  Kortom geen hele ontspannen sfeer waar iedereen zonder kleerscheuren zijn zegje kon doen. Nu zal je denken, wat afschuwelijk. Echter ervoer ik dat het buiten ons gezin niet veel anders was. Op feestjes ging het er vaak hetzelfde aan toe. De grootste monden hadden het woord en als je je niet cool genoeg gedroeg of je kwetsbaar opstelde dan werd je met een botte grap weggezet. En dat voelde niet fijn.

Gaande weg heb ik er mee om leren gaan door er niet zo zwaar aan te tillen en gewoon mee te lachen. Ik leerde om me aan te passen aan de groep en me niet meer kwetsbaar op te stellen, dat was veilig. Ook in situaties waar mensen elkaar niet met botte grappen wegzetten heb ik gemerkt dat het elkaar laten uitspreken en echt luisteren niet echt de norm is. En ja ik heb dus ook geleerd om de ander vroegtijdig te onderbreken zonder dat hij zijn verhaal kan afmaken, en ik heb nog steeds de neiging om het te doen.

De Ommekeer 
praatstokToen ik in 2009 in mijn Yurt ging wonen was dat zo’n symbolische daad dat ik gelijk al mijn andere idealen ook wilde gaan leven. Al was ik me er toen nog niet echt bewust van, was dat dat ook mijzelf uitspreken, mijzelf kwetsbaar opstellen. Al ging dat met horten en stoten, zoiets moet je leren. Toen ik in 2013 workshops Terug naar de Basis ging geven dacht ik, “De praatstok moet er ook in”.

Ik wist er nog weinig van, het was puur intuïtie. ‘S ochtends en ‘s avonds deelden we in een cirkel wat er in ons omging. Niemand interrumpeerde de ander en er werd geen ongevraagd advies gegeven. Wow! Wat een uitwerking had dit op de groep, keer op keer. Op 1 of andere manier was er een groepsband ontstaan en ging alles als vanzelf. De aanzet om naar elkaar te luisteren en elkaar te respecteren bleef de hele dag als een wolk van bewustzijn om ons heen hangen en dit verdiepte zich naarmate de dagen vorderden. Ondanks dat het maar een klein onderdeel was van de workshop, had het toch een grote impact. De praatstok  was de verbindende factor die de weekenden keer op keer tot een succes maakte.

Findhorn
In Ecodorp Findhorn heb ik aan den lijve ondervonden hoe krachtig delen met de Praatstok is.  Aan het begin van iedere werkgroep, hetzij in de keuken, hetzij in de tuin, een sharing circle. Het mooie daarvan is dat iedereen even kan zeggen hoe het met hem of haar gaat. Iemand die chagrijnig is kan dat even delen met een eventuele reden. ‘Ik voel me chagrijnig want…’. De kok die de leiding heeft kan zeggen ‘Ik maak me een beetje zorgen want we hebben vanavond 200 eters en eigenlijk hebben we 1 man te weinig’.  Doordat iedereen zich kenbaar maakt wordt het teamgevoel versterkt en wordt voorkomen dat je gaat invullen wat er met iemand aan de hand is. ‘Ik doe zeker iets niet goed want de kok kijkt zo bedompt..’ kan zo maar transformeren in ‘Ik kan me voorstellen dat hij zich zorgen maakt. We gaan het samen voor elkaar krijgen’.

In Tamera, Portugal waar ik was zat ik in de tuingroep en wel liepen naar de tuin. De tuinman mopperde tegen mij dat iedereen altijd te laat was en zo het werk nooit af kwam. Ik stelde voor om vooraf eerst even een kleine deelronde te houden. Wie is wie en even hoe iedereen ervoor stond. Echter bromde hij dat er geen tijd voor was. Uiteindelijk hebben we het wel gedaan maar alleen de voorstelronde, er moest ten slotte gewerkt worden! Heel jammer want nog steeds was er geen hechte groep en werd er niet echt hard gewerkt voor hem. En wie wil er nu wel hard werken voor een mopperkont. Als we de deelronde hadden afgemaakt en de tuinman had zijn zorgen gedeeld. Bijvoorbeeld ‘Sorry ik ben nogal mopperig. Er is zoveel werk in de tuin dat nog gedaan moet worden en ik voel me een beetje overwerkt’. Dan had iedereen een stuk harder voor hem gewerkt, daar ben ik zeker van.

Familie bijeenkomst
Toen mijn vader en 2 zussen bij mij op bezoek waren, heb ik de praatstok een keer voorgesteld. Een beetje ongemakkelijk, stelde ik dit voor. Het was nieuw en het werd niet gelijk juichend ontvangen. Ik vertelde dat ik het wilde doen om te delen hoe het met me was, omdat ik daar behoefte aan had. Ik stelde voor dat ik zou beginnen en dat als ik de praatstok zou doorgeven aan de volgende, deze niet verplicht was om iets te zeggen. Hij of zij mocht de praatstok ook gewoon weer doorgeven. Ik had er geen druk op gelegd en ze gingen overstag. Ook legde ik vooraf uit wat de praatstok inhield en wat de regels waren. Het resultaat? Heel bijzonder! Er vloeiden zelfs traantjes. Waarom? Ik denk omdat het gevoel, het hart mocht spreken. Omdat er niet onderbroken werd maar respectvol geluisterd. We gingen meer de diepte in. Heel fijn om dit zo nu en dan met elkaar te doen. Ik voel dat het de onderlinge band versterkt.

Heldere en Helende communicatie
talking-stick2Wat ik ook mooi vind van regelmatig delen met de praatstok, en dus ook te delen hoe het met je gaat, is dat miscommunicatie en misverstanden worden voorkomen. In plaats van bijvoorbeeld zelf in te vullen waarom de ander chagrijnig is of afstandelijk doet hoor je het gewoon van de persoon zelf. En vaak is de reden een andere dan je zelf had ingevuld. De lichaamstaal die we dagelijks ongevraagd naar elkaar uitzenden krijgt op deze manier woorden. Het wordt helder(der), duidelijker en dat heeft een helende werking.

Vaak merk ik dat er vooraf, ook bij mij, weerstand is om te delen met de praatstok. Je kwetsbaar opstellen, het achterste van je tong te laten zien, is best eng. Achteraf, als we gedeeld hebben, merk ik vaak het tegenovergestelde. Opluchting dat het toch wel fijn was om dat te delen wat je eerst niet zo belangrijk leek. Dat het fijn is om toch wat dieper te gaan, net iets verder, vanuit je hart te delen wat je eerst niet durfde.

Zelf doen en ervaren?
Wil je zelf de Sharing Circle introduceren in je woongroep of werkkring en je weet niet zo goed hoe, dan kun je mij vragen om een keer een Sharing Circle bij jou te faciliteren. Ik kom dan bij jullie langs of jullie komen bij mij en we gaan na een korte uitleg gelijk aan de slag. Uiteindelijk moet je het gewoon doen en ervaren hoe het is. Mocht de groep niet echt open staan hiervoor dan kun je ze in elk geval vragen of ze het een keer willen proberen.  Stuur hiervoor een E-mail naar sharing-circle@zelfbewustleven.nl

[/read]

Landje gezocht


Ik ben op zoek naar een Landje

  • Waar een voedseltuin gecreëerd kan worden
  • Met een winkeltje voor de verkoop de gekweekte groenten en lokale producten
  • Waar mensen kunnen leren over zelfvoorzienend leven, voedsel en verbindende communicatie
  • Waar je ook kunt spelen en plezier kunt maken
  • Waar je ook stil kunt zijn

Na een heerlijke tijd gewoond te hebben in het mooie Drenthe, wil ik graag mijn vleugels uitslaan en ben ik op zoek naar een landje waar mensen kunnen leren over voedsel en verbindende communicatie. Liefst ergens in het midden van het land.

Wie ik ben en waar sta ik voor
9 jaar geleden heb ik een ommekeer in mijn leven gemaakt door in een Mongoolse Yurt gaan wonen. Daar heb ik me toegelegd op zelfvoorzienend leven, permacultuur en het geven van workshops.

Ik heb gemerkt dat als je regelmatig deelt wat er in je om gaat en de mensen om je heen dat ook doen dat je meer verbonden gaat voelen en je meer geneigd bent om samen te werken. Op mijn nieuwe plek wil ik daar iets mee gaan doen. Door workshops te geven over verbindende communicatie in combinatie met samen werken in de groentetuin en de werkplaats.

Ik wil graag een proeftuin zijn voor deze manier van leven en zoek een nieuwe rustige plek om dit uit te dragen. Ik sta open voor samenwerkingen met mensen die hetzelfde gedachtegoed delen.

Heeft u een boerenbedrijf, een landgoed of enig andere vorm van land tot uw beschikking en bent u geïnspireerd door dit idee dan kom ik kom graag langs om mijn verhaal persoonlijk toe te lichten.

Het lijkt me logisch dat er eerst een proeftijd wordt afgesproken, zodat we kunnen kijken of het voor beide partijen werkt.

Ik hoor graag uw reactie! U kunt hiervoor een mail sturen naar landjegezocht@zelfbewustleven.nl