Uit mijn comfortzone

Sinds september vorig jaar heb ik mijn intrek genomen in mijn nieuwe stulp bij Hollandsche Rading. Het is een bewuste keuze geweest om meer naar het midden van het land te verhuizen en om weer op een mooi plekje bij en in de natuur te wonen. Hoe ik deze mooie plek heb gevonden is een magisch wonder en ik ga daar nog wel een keer een verhaaltje aan wijden. De kleine caravan die hier stond sprak me meteen enorm aan. Het raakt aan eenvoud en versimpelen waar ik al een tijdje naar streef. De caravan heeft uitzicht op een natuurgebied en ik zie bijna dagelijks de ooievaars, witte reigers en herten in mijn ‘voortuin’. Daar geniet ik enorm van. Natuurlijk mis ik mijn Yurt maar dat is hier vooralsnog niet mogelijk.

Landen op de plek met de bewoners vond ik best spannend. Klikt het en lukt het om in harmonie te leven.  Nu na een half jaar op deze plek te zitten gaat dat eigenlijk heel goed en daar ben ik heel blij om. Het is driekwartier fietsen naar Utrecht en ik zag daar aanvankelijk een beetje tegen op. Echter heb ik te kiezen uit 2 routes waardoor ik altijd de meest gunstige ten opzichte van de wind kan uitkiezen en tevens is 1 van de routes zo mooi door de natuur dat het ook een kado is om er door heen te fietsen. Na een half jaar zitten de kilometers aardig in de benen en draai ik mijn hand (of voet?) niet meer voor om.

Veder ben ik weer aan het werk gegaan. Mijn geld was aardig aan het opraken. Ik werk nu al een half jaar bij een maaltijdbezorger die gezonde maaltijden in porseleinen schalen aanbiedt. Het is van 16:00 tot 20:00. Daardoor heb ik nog steeds een groot deel van de dag voor mezelf. Ik ben toch wel aan mijn vrijheid gewend geraakt.  Ik ben de oudste tussen allemaal jonge mensen van in de 20. En dat doet me goed want er is vaak een spontaan en onbevangen contact. Het is een eenvoudig baantje maar ik vind het leuk om mijn enthousiasme erin te leggen. Dat hebben ze gemerkt en ik ben nu bevorderd tot shiftmaster, yipeeehhhh!!. Dat houdt in dat je de fietsers ondersteunt en monitort als ze onderweg zijn. Als ze te (veel) laat dreigen te komen dan bellen we de klanten. Veder ondersteun ik bij problemen.

Innerlijke crisis

Op mijn vorige plek heb ik een behoorlijke innerlijke crisis doorgemaakt die zo’n 5 jaar duurde. Zowel de plek, waar vrij veel negatieve energie was, als de relatie die ik toen kreeg, triggerden oude onopgeloste verwondingen. Eerder in mijn leven wist ik ze te omzeilen of ik was er gewoonweg niet bewust van. Nu botste ik er keihard tegen aan. Ik kon er niet meer voor weglopen. En ik wilde dat ook niet meer. Geleidelijk besefte ik namelijk dat deze wonden al langer in mijn leven speelden en dat ik er klaar voor was om ze aan te kijken. Vooral in mijn relatie is er in deze periode een hoop zichtbaar geworden en merkte ik dat ik verantwoording moest nemen voor mijn eigen stukken. Dit ging met vallen en opstaan en geleidelijk werd mijn rugzak wat lichter. We zijn nu niet meer bij elkaar maar zijn nog wel vrienden. We bespreken nog af en toe moeilijke stukken uit ons relatieverleden met elkaar en het voelt alsof er ook met terugwerkende kracht nog stukken geheeld kunnen worden.  Eind 2019 na een retraite besefte ik dat ik dat de crisis achter de rug was en dat het tijd werd om weer dingen te manifesteren en me op positieve zaken te richten.

Uit mijn comfortzone

Langzaam werd ik me ook bewust dat ik al een tijdje in mijn comfortzone zat op mijn toenmalige plek. De plek en de energie diende mij niet meer. Het was tijd om weg te gaan maar dan is het nog wel een dingetje om zo’n mooie plek los te laten. Gelukkig hielpen ook externe factoren een handje mee. Nu een half jaar op mijn nieuwe plek zie ik wat voor een mogelijkheden en energie deze nieuwe plek en situatie losmaakt. Met name (her)ontdek ik mezelf weer met al die nieuwe contrasten en mensen die ik ontmoet. En dat doet me goed. Alles gaat me redelijk makkelijk af, zowel de contacten met mensen als de praktische uitdagingen. Dat wil niet zeggen dat het altijd makkelijk voelt. Vaak heb ik nog wel oude (patroon)gedachten. Verhaaltjes die zich in mijn hoofd afspelen over het contact dat ik heb (gehad) met iemand of ga hebben. Die kunnen nog regelmatig negatief zijn. Vaak speelt er dan zich een conflict met die persoon in mijn hoofd af die in werkelijkheid nog niet gebeurt is. Vaak uit angst om niet gezien of gehoord te worden of dat er over mijn grens wordt gegaan. Heel herkenbaar als ik kijk naar mijn vroegere leven. Maar in de praktijk als ik die persoon dan ontmoet dan worden deze verhaaltjes meestal geen werkelijkheid meer. Ik voel me gezien en mensen gaan niet zo snel (meer) over mijn grens heen. En als ze dat doen dat geef ik dat aan en wordt dat meestal gerespecteerd. Ik voel dat ik sterker in mezelf geankerd ben. Vooral na de Vipassana retraite die ik in februari deed. Deze verankering krijg ik terug gespiegeld in de buitenwereld en dat geeft me een gevoel van vertrouwen en innerlijke veiligheid. En ja er gaan dus nog steeds dingen niet goed of lekker en dat kan nog steeds heftig aanvoelen. Echter merk ik dat ik dan sneller naar binnen ga, diep ademen naar wat er is en uit het verhaal blijf. En ik merk dat ik dan sneller herstel en dat mijn energie hoog blijft, daar wij hij vroeger nog finaal een tijd lang kon inzakken.

Het ui mijn comfortzone stappen heeft dit allemaal versneld en daar ben ik blij om.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*